เมื่อเลขาของบอสใหญ่เดินลับสายตาหายไปในแผนกก็เปลี่ยนจากป่าช้ากลายเป็นเสียงดังหึ่งราวกับฝูงผึ้งแตกรังทันที
“นี่ น้อง... น้องชื่อไรนะ”
“ปริมค่ะ สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ปาริฉัตรตอบชายวัยเกือบสี่สิบที่หันมาถามชื่อตนอย่างสนอกสนใจก่อนจะยกมือไหว้ทักทายทุกคนอีกครั้งอย่างมีมารยาทเพราะตัวเองเป็นน้องใหม่
“น้องเส้นไหนเหรอถามหน่อย เข้ามาได้ยังไงเหรอ” มีอีกเสียงหนึ่งในกลุ่มคนนับสิบที่จ้องมองปาริฉัตรอยู่ถามดังขึ้นจนเธอต้องขมวดคิ้ว
เส้นไหน อะไร ยังไง เธอไม่เข้าใจ... และคำถามต่อไปของอีกหลายต่อหลายคนก็ช่วยให้เธอคลายข้อสงสัย
“เรารู้รึเปล่าว่าปกติแล้วที่นี่เขาไม่รับเด็กฝึกงาน”
“ได้ข่าวว่าเรายังไม่สัมภาษณ์ด้วยนี่นา ใช่ไหม”
“แล้วพวกแกรู้ได้ไงว่าน้องมันยังไม่สัมภาษณ์”
“เอ๊า ก็หนูจำได้อะพี่ วันก่อนที่น้องมันมาสมัครงานหนูเห็นพอดี อยู่ไม่นานเท่าไรเห็นก็กลับไปเลยนี่ใช่ไหม” สาวรุ่นพี่คนนั้นเ
