MALUNGKOT akong napangiti habang pinagmamasdan ang mga kaklase ko. Masasaya silang nagkukwentuhan at nagtatawanan. They smiled and laughed like they didn't have to worry about anything. Halata ang excitement nila dahil ilang araw na lang ay ga-graduate na kami. Ang mga mata nila ay puno ng pag-asa. Ganoon din dapat ako. Bata pa rin naman ako at madaming pangarap sa buhay, ngunit dahil sa mga nangyayari sa akin ngayon, pakiramdam ko ay nawalan na ako ng pagkakataon na magsaya. Hindi tulad ng mga kaklase at kaibigan ko, naubos na lahat ng pag-asa ko. Kakatwang ang lalaking dati ay kinamumuhian ako ay ang siya na lang natirang nagpaparamdam sa akin ng pagmamahal. Siya na lang ang aking makakapitan sa ngayon. Parang kinurot ang puso ko pagkaalala kay Daddy. Ni hindi man lang niya ako kinumusta
