EP 15 - รักแรก

1655 Words

หลังจากเธียร์นั่งรอบนโซฟาได้ไม่นาน เพรบก็เดินตามมา เธอไม่ลืมที่จะถือยานวดคลายเส้นมาด้วย เพราะซื้อติดกระเป๋าเอาไว้อยู่แล้ว เนื่องจากต้องพิมพ์รายงานจนดึกแทบทุกวัน ของแบบนี้ไม่มีก็ไม่ได้ “นวดแค่ไหล่ใช่ไหมคะ?” “แล้วถ้าให้นวดตรงอื่น…ทำได้ไหมล่ะ” ไอ้บ้านี่! คิดจะกวนประสาทกันอีกรึไง พอเข้ามาวันแรกก็ใช้เอาๆ ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาคงเก็บกด แต่ก็ไม่คิดว่าจะตามติดเธอไปทั่วห้องขนาดนี้ “กวนกันอยู่หรอคะ?” “แหย่เล่นก็ไม่ได้” เธียร์บอก พลางตวัดมองใบหน้าหวานด้านหลัง เมื่อไหร่เธอจะรู้ตัวสักทีว่าดาราอย่างเขาก็หวั่นไหวเป็น ว่าแต่เธอนี่ ใจแข็งไม่เบา ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงให้ท่าเขาไปนานแล้ว ผู้หญิงอะไร…นิ่งอย่างกันหิน… “สรุปจะให้นวดตรงไหนคะ?” “นวดแค่ไหล่” “ได้ค่ะ ถอดเสื้อได้ไหม เพรบจะทายานวดด้วย” “อ่า” เขาตอบ ก่อนจะยกแขนถอดเสื้อออกไปอย่างรวดเร็ว เธอบอกให้เขาถอดเสื้ออย่างกับเรื่องปกติ ทีตอนแรกที่เจอทำเป็นตกใจไปได้ สายตาคู่สวยอดไม่ได้ที่จะมองร่างกายอันแข็งแรง พอเห็นใกล้ๆแบบนี้ ไหล่เขาดูกว้างชะมัด กล้ามก็แน่นมาก คงออกกำลังกายอยู่เป็นประจำสินะ “มันจะเย็นๆแสบๆหน่อยนะคะ” “อ่า แค่นวดให้ถูกจุดก็พอ” “ค่ะ” เพรบบีบยานวดใส่มือหนึ่งข้อนิ้ว ก่อนจะปาดมันลงบนไหล่หนาที่มีความแข็งแรง เธอใช้มือนวดคลึงเบาๆ ให้ยากระจายไปทั่วไหล่ของเธียร์ ก่อนจะเริ่มนวดหนักขึ้นเรื่อยๆ “อ่า ตรงนั้นแหละ” ถึงเธอจะดูตัวเล็กเหมือนคนไม่มีแรง แต่ว่านวดดีชะมัด ตรงจุด ราวกับรู้ว่าเขาปวดเกร็งตรงไหน “นี่เธอเคยเรียนนวดหรอ? ทำไมเก่งจัง” “เปล่าค่ะ เพรบนวดให้ตัวเองอยู่บ่อยๆ” “หืม?” “หมายความว่าไง?” “ก็รับจ้างพิมพ์งานค่ะ ใช้แขนหนัก เลยต้องนวดให้ตัวเอง” “งั้นหรอ..” น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วลง จู่ๆ เธียร์ก็รู้สึกสงสารเธอขึ้นมาดื้อๆ ถ้าเขายื่นมือไปช่วยให้เร็วกว่านี้ล่ะก็…เพรบคงไม่ต้องทนลำบากนานขนาดนี้ “พอแล้วๆ” “ห้ะ? เพรบเพิ่งจะเริ่มนวดเองนะคะ” “ฉันง่วงนอนแล้ว ส่วนเธอก็ไปพักผ่อน” “อ๋อค่ะ” “เธอน่ะ ต้องนอนให้เยอะๆ เผื่อโดนฉันใช้งานจะได้ไม่เป็นลม” อ๋อ…จุดประสงค์คือแบบนี้เองสินะ เผลอคิดว่าเขาจะใจดีให้พักเร็วๆซะอีก “ค่ะ พี่เธียร์ก็รีบเข้านอนนะคะ” “อ่า” หลังจากนั่งมองคนตัวเล็กเดินหายเข้าไปในห้องนอน เธียร์ก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องของตัวเองบ้าง คนร่างสูงเดินมาหยุดยังรูปถ่ายเก่าๆตอนอยู่มหาลัย ตอนนั้นเขาเพิ่งเริ่มงานถ่ายแบบ แต่ก็มีแฟนคลับในมออยู่ไม่น้อยที่คอยตามเชียร์ พอนึกถึงเพรบแล้ว เธอคงกลัวว่าเรื่องทุกอย่างจะถูกเผยแพร่ออกไปทำให้เขาเสียชื่อเสียง แต่ที่จริง เธียร์ตามเคลียร์และปิดข่าวให้ทั้งหมดตั้งแต่เกิดเรื่องแล้ว ใครจะกล้าให้เธอรับผิดชอบคนเดียว เขาอาจจะดูใจร้ายและดูน่าหมั่นไส้ในบางครั้ง แต่ยังไง เพรบก็คือรักแรกของเขา คนร่างสูงนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งในความทรงจำ ใบหน้าเธอหวานละมุนจนเขาหยุดมองไม่ได้ เขาเคยจะเข้าไปคุยกับเพรบหลายครั้งแต่ก็ไม่มีจังหวะสักที พอได้มาเป็นดารายิ่งยากเข้าไปใหญ่ เพราะแค่ขยับตัวนิดหน่อย ก็โดนพวกนักข่าวพากันจ้องตาเป็นมัน บางทีก็นึกสงสัยว่าไม่มีข่าวคนอื่นให้เล่นกันรึไง เธียร์หยิบรูปแผ่นหนึ่งขึ้นมานั่งดู ภาพนี้ เป็นภาพที่ทั้งสองคนยังใส่ชุดนักศึกษา เพรบอยู่ปีหนึ่ง ส่วนเขาอยู่ปีสี่ ถึงมันจะถ่ายติดเธอไกลๆ แต่เป็นภาพถ่ายใบเดียวที่มีรูปคู่กัน เขายืนดูรูปถ่ายและยิ้มอยู่สักพัก พอดึงเธอให้มาอยู่ข้างกายได้ก็อุ่นใจขึ้นเยอะ แม้มันจะเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาเพียงคนเดียวก็ตาม วันต่อมา… วันนี้เธียร์มีถ่ายแบบแบรนด์น้ำหอมตั้งแต่เช้า จึงให้ครามขับรถมาส่งตั้งแต่หกโมง เขาสั่งแม่บ้านให้ขึ้นไปทำกับข้าวให้เพรบเตรียมกินไปมหาลัยแล้ว ตอนแรกก็กะว่าจะปลุก แต่พอเปิดเข้าไปในห้อง เห็นเธอหลับสบายขนาดนั้น ก็ทำใจปลุกไม่ลงจึงปล่อยให้นอนต่อ ไม่นานเธียร์ก็มาถึงสตูดิโอพร้อมช่างหน้าผมส่วนตัว คนตัวสูงเข้ามานั่งรอในห้องรับรอง ก่อนจะมีคนมาบรีฟการแต่งหน้าทำผมว่าให้ออกมาประมาณไหน “นายกลับไปก่อนก็ได้นะคราม อีกนานกว่าฉันจะถ่ายเสร็จ” “ไม่ได้ครับ คุณบอสสั่งให้ผมคอยดูแล” “ให้คอยดูแล หรือให้คอยจับตามอง” เธียร์พูดพลางแสยะมุมปาก เขารู้ทันหรอกน่า พ่อคงสั่งให้จับตามองเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่ยังไงตอนนี้ เขาก็ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือของพ่ออีกต่อไปแล้ว “ก็…ทั้งสองอย่างครับ” “ไปพักเถอะ กว่าจะถ่ายเสร็จใช้เวลาอีกหลายชั่วโมง” “เอาแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวผมไปรอในรถ” “ไม่ต้องๆ งั้น…ไปนอนรอฉันในห้องรับรองแล้วกัน” “จะดีหรอครับ?” “อ่า เอาแบบนั้นแหละ” ครามพยักหน้าให้เธียร์ ก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งหน้าไปยังห้องรับรองที่อยู่ข้างกัน ครามเป็นอีกหนึ่งคนที่เธียร์ไว้ใจมาก เพราะโตมาด้วยกันตอนช่วงมัธยม แม่ของครามก็เป็นแม่บ้านที่ดูแลเขามาตั้งแต่ยังเด็ก อีกด้าน เพรบแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเตรียมตัวกำลังไปเรียน พอเปิดประตูออกจากห้อง ก็เห็นหญิงวัยห้าสิบกว่าที่ไม่คุ้นหน้ายืนรออยู่แล้ว “คุณเธียร์ให้ป้าทำกับข้าวให้กินก่อนไปมหาลัยค่ะ” “หรอคะ…” เธอบอกอย่างงุนงง เหลือบมองไปยังโต๊ะอาหารที่มีซุปสาหร่ายกับไข่ดาวสองฟอง เพรบรีบวางกระเป๋าลงบนโซฟา รีบเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ แล้วฉีกยิ้มให้แม่บ้านอย่างเป็นกันเอง “ขอบคุณนะคะคุณป้า” “ป้าชื่อ น้อย จ้ะ” “ขอบคุณค่ะ ป้าน้อย” เพรบบอกพร้อมฉีกยิ้ม เธอไม่อยากสำคัญตัว แต่ในเมื่อกับข้าวถูกเตรียมไว้ขนาดนี้ ก็ไม่คิดปฏิเสธล่ะนะ “คุณเธียร์นี่..ใส่ใจคนอื่นตลอดเลย” “เขาบอกให้เตรียมหรอคะ?” “ใช่จ้ะ” อีตาบ้านั่น! จะว่าไปก็ใจดีใช้ได้แฮะ ให้คนเตรียมอาหารไว้ด้วย ถือว่าใส่ใจลูกหนี้อย่างเธอดี หรือว่าอันที่จริง…เขากลัวเธอจะเป็นลมตอนโดนใช้งานหนักอย่างที่เคยบอก เธอพยักหน้าเบาๆให้ป้าน้อย พอมานึกย้อนดูแล้วก็จริงอย่างที่ป้าบอก ที่รอดพ้นปัญหาทุกอย่างมาได้ ก็เพราะเธียร์เนี้ยแหละที่คอยช่วยเหลือ “ทานเยอะๆนะคะ ป้าขอไปทำงานบ้านก่อน” “ป้าคะ นั่นมันหน้าที่หนูเองค่ะ ถ้ากลับจากมอเดี๋ยวหนูทำเองก็ได้ ป้าไปพักผ่อนเถอะนะคะ” “ไม่เป็นไร หนูเพรบกินข้าวให้อิ่มแล้วตั้งใจเรียนนะลูก ส่วนป้าก็ทำแบบนี้ให้เจ้าเธียร์มาตั้งแต่เด็กแล้วแหละ รายนั้นก็เป็นห่วงเหมือนกัน แต่จะให้ป้าอยู่เฉยๆ ป้าทำไม่ได้หรอก” “งั้นก็..ขอบคุณคุณป้ามากๆนะคะ” “ไม่เป็นไรจ้ะหนู” พูดจบ แม่บ้านวัยห้าสิบกว่าก็เข้าไปทำความสะอาดในห้องเธียร์ต่อ จะว่าไป เขาดูไม่เหมือนดาราเลยสักนิด เพราะมีแต่คนเข้าออกห้องอยู่ตลอด อีกอย่าง…ดูท่าว่าคนพวกนี้จะคอยดูแลเขามาตั้งแต่เด็กแล้วด้วย เพรบตักซุปสาหร่ายขึ้นซดอย่างรู้สึกดี ปกติก็ไม่ได้กินข้าวเช้าเลยสักครั้ง แต่พอมีคนทำอะไรแบบนี้ให้ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แค่ข้าวไข่ดาวกับซุปสาหร่ายใส่หมูสับ ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้นะ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกอย่างนี้ มีวูบหนึ่งที่เธอนึกถึงครอบครัวตอนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เพรบอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนนี้พ่อยังอยู่ ครอบครัวของเราจะมีความสุขขนาดไหนกันนะ คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆ มือเรียวตักข้าวคำโตยัดเข้าปาก เพราะเมื่อกลับมามองเวลาตอนนี้มันก็เริ่มสายแล้ว กลัวจะเข้าเรียนไม่ทัน หลังจากทานข้าวเสร็จ เพรบก็รีบยกจานไปไว้ในครัว เธอกะว่ากลับมาค่อยจะล้าง มือเรียวคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นบนบ่า ทว่า พอเปิดประตูออกไปก็เห็นการ์ดคนหนึ่งยืนรออยู่หน้าห้อง “คุณเธียร์สั่งให้ผมคอยรับส่งคุณเพรบที่มหาลัยครับ” “อ๋อค่ะ” “เชิญทางนี้เลยครับ” เพรบมองหน้าฝ่ายตรงข้ามอย่างงุนงง ก่อนจะเดินตามเขาไป เพื่อไปยังลานจอดที่อยู่ชั้นเดียวกัน อีตาบ้านั่น! ปฏิบัติกับเธอดีมากเกินจนทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ ถ้าเกิดว่าคนอื่นมาเห็นเธอตอนนี้ คงคิดว่าเป็นลูกคุณหนูคนหนึ่งแล้วแหละมั้ง หรูหราซะจริงๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more