บรรยากาศภายในรถสปอร์ตของวาโยเต็มไปด้วยความเงียบเพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ประโยคที่พลอยพูดออกมามันกำลังตอกย้ำกับคนทั้งคู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งคู่บ้าง เหมือนกับเป็นการตอกย้ำให้คนทั้งคู่รู้ว่าเมื่อวานนี้มีเหตุการณ์ที่คนทั้งคู่ไม่ควรลืม วาโยขับรถไปอย่างเงียบ ๆ เขาเปิดเพลงสากลคลอเบา ๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบมากจนเกินไปส่วนลูกพีชก็ยังคงนั่งอยู่หน้ารถเงียบ ๆ เช่นเคย เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะพูดอะไรเพราะว่าหากจะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้แล้ว
“เฮ้อ…” ลูกพีชถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจทำให้วาโยที่ขับรถอยู่ด้านข้างหันไปมองเสี้ยวหน้าของเธอที่ยังเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“อึดอัดที่ผมมารับเหรอครับ” วาโยถามออกไปดื้อ ๆ ทำให้ลูกพีชที่กำลังนั่งเหม่ออย่างหนักอกหนักใจเพราะไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับสถานการณ์แบบนี้อย่างไร เธอรีบปฏิเสธทันทีเกรงว่าวาโยจะเข้าใจผิดเอาได้
“ปะ เปล่านะ”
