ลูกพีชนั่งอย่างชั่งใจกวาดสายตามองโดยรอบถึงแม้ว่ารถหรูของวาโยจะติดฟิล์มดำแต่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าที่นี่คือมหาวิทยาลัย
ลูกพีชมองวาโยอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะตัดสินใจยืนหน้าไปจุ๊บปากเขาแล้วรีบวิ่งลงจากรถเขาในทันที
“แม่ง โคตรน่ารักเลย” มองตามลูกพีชวิ่งลงจากรถแล้วหายเข้าไปในอาคารจากนั้นวาโยหันมากดล็อกประตูรถเขาแล้วงัดเอาท่อนเอ็นอันใหญ่ขึ้นมาสวมเครื่องป้องกันราคาแพงพลางสาวรูดเพื่อปลดปล่อยสิ่งที่เขาอดทนมาตั้งแต่เมื่อครู่กระทั่งเธอเดินลงไปออกมาให้หมด
“อ๊า~”
หัวใจดวงน้อยแทบจะระเบิดอยู่แล้วลูกพีชรีบจึงเดินกึ่งวิ่งมาจนถึงบันไดหนีไฟของชั้นที่เธอเรียนอยู่ เธอเข้าไปหลบในนั้นก่อนเพราะว่าตอนนี้หากเธอเข้าห้องเรียนไปทั้งสภาพแบบนี้อาจทำให้เพื่อนของเธอสงสัยเอาก็ได้ ขนาดไม่ได้ส่องกระจกเธอยังรู้เลยว่าหน้าเธอต้องแดงมากแน่ ๆ เพราะเธอรู้สึกเหมือนกับว่าใบหน้าของเธอมันร้อนวูบวาบ
“หัวใจจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว!” มือ
