วาโยกลับมาบ้านในสภาพที่น่าเป็นห่วงแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมฮึบแล้วแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่เป็นอะไร เขาปาดน้ำตาที่เปื้อนหน้าแล้วเดินเข้าไปในบ้านตัวเองเห็นว่าเพื่อนของเขากำลังรวมตัวเล่นเกมกันอยู่ที่ห้องรับแขกกลางบ้าน และเมื่อเขาก้าวขาเข้าไปเพื่อนทุกคนต่างก็หันมามองหน้าเขา น่าแปลกทันทีที่เห็นหน้าของเพื่อนวาโยก็รู้สึกราวกับว่าได้อยู่ท่ามกลางครอบครัวที่เขาไว้ใจ น้ำตาที่เคยกลั้นเอาไว้ก็ไหลร่วงลงมาจนแก้มสากร้อนผ่าว
“เฮ้ย... เป็นไรวะ ร้องไห้ทำไม” ชาลีรีบลุกขึ้นจากหน้าจอแล้วตรงมาหาวาโยทันที อีกทั้งไลก้ากับวินเนอร์เองก็ด้วยที่วิ่งเข้ามาหาเพื่อนของตน
“ใครทำมึง บอกกูมาเลย กูจะไปกระทืบมันให้” ไลก้าตบหลังเพื่อนเบา ๆ เป็นการปลอบใจ แต่วาโยก็ไม่ตอบยิ่งเพื่อนปลอบเขายิ่งร้องไห้หนักจนเพื่อนทำตัวไม่ถูก ชาลีไม่รู้ต้องทำยังไง ปกติแล้ววาโยไม่ใช่แค่พูดน้อย แต่แทบจะไม่มีความรู้สึกเลยด้วยซ้ำ ขนาดที่ว่าไม่ได้คุยกับพ่อแม่
