“ป้าคะเส้นเล็กน้ำตก 3 ชามค่ะ”
“7 ชามครับป้า เล็กน้ำตกเจ็ดชาม” ชาลีตะโกนสมทบไปป้าเจ้าของร้านที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบเพื่อบอกเด็กกลุ่มนี้ได้รู้ว่าป้าได้รับรู้แล้ว ในขณะที่กำลังรอก๋วยเตี๋ยวบรรยากาศบนโต๊ะก็เต็มไปด้วยความเงียบ และความอึดอัดในครั้งนี้วาโยได้นั่งใกล้กันกับลูกพีชขณะเดียวกันลูกพี่ก็เอาแต่นั่งก้มหน้าเพราะยังรู้สึกว่าเธออารมณ์ขุ่นมัวจากเรื่องเมื่อสักครู่นี้อยู่เลย
“เป็นอะไรรึเปล่าครับพี่พีช” วาโยสังเกตเห็นว่าลูกพีชนั่งก้มหน้าเงียบอยู่พักหนึ่งแล้วทั้งที่ปกติแล้วลูกพี่พีชชอบหันไปชวนเพื่อนคุยไม่เงียบแบบคราวนี้ราวกับว่ามีอะไรในใจ
“วาโยใส่ใจพี่ด้วยเหรอ” วาโยชะงักไป เขาน่ะเหรอ? ปกติแล้วเขาก็ใส่ใจเธออยู่ตลอดไม่ใช่หรือไง มีแต่เธอที่ไม่ชอบทำให้เขาต้องเจ็บปวด และจำใจต้องห่างจากเธอไป แต่ว่าพอได้กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้งความรู้สึกของเขาก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้นว่าเขาไม่เคยลืม
