(“เกล! เกลครับ! ฟังปรานต์ก่อนนะเกล! เค้กที่ตกอยู่หน้าห้อง... เกลมาหาปรานต์ใช่ไหมครับ?!”)
น้ำเสียงของปรานต์ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากปลายสายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร้อนรน และหวาดกลัวอย่างที่เกลไม่เคยได้ยินมาก่อน มันละล่ำละลักพูดจนลิ้นพันกันขัดกับภาพลักษณ์หนุ่มวิศวะฯ มาดนิ่งสิ้นดี
ทว่า... เกลยังคงนิ่งเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ตอบกลับไป ความเงียบของเธอทำหน้าที่ดั่งเชือกรัดคอปรานต์ให้ยิ่งดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
(“เกลครับ! ผู้หญิงคนนั้น... น้องพลอยเขาแค่มารอเพื่อน ปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเขาจริงๆ นะเกล! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ปรานต์สาบานได้! เกลพูดกับปรานต์หน่อยสิครับ! อย่าเงียบแบบนี้ ปรานต์ใจไม่ดีเลย!”)
คำโกหกพกลมที่พ่นออกมาน้ำขุ่นๆ ทั้งที่ร่องรอยคราบไคลและเสียงเนื้อกระทบเนื้ออันน่ารังเกียจยังคงตราตรึงอยู่ในสมองของเกล มันทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเชือดเฉือนที่เย็นยะเยือ
