“ร้องออกมาเถอะ...” เขาพูดเสียงต่ำนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้ “ถ้ามันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ก็ร้องออกมาให้หมด”
เกลสะอื้นจนตัวโยน อ้อมกอดของคนที่เธอ 'เกลียด' และ 'กลัว' ที่สุดในตอนนี้ กลับกลายเป็นที่พึ่งพิงเดียวที่เธอมี... ความอึดอัดที่สั่งสมมาทั้งวันถูกระบายออกมาจนหมดสิ้น ทั้งความโกรธที่เห็นคนอื่นจูบปรานต์ และความสับสนที่เธอไม่อาจเข้าใจตัวเอง
เจ้าทัพได้แต่หลับตาแน่น กอดเธอไว้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ ความลับที่เขากำลังเก็บไว้มันหนักอึ้ง แต่เขาก็ยังเลือกที่จะแบกรับมันไว้เพียงลำพัง... ปล่อยให้เธอเกลียดเขาก็ยังดีกว่าต้องเห็นเธอแตกสลายเพราะความจริงที่โหดร้ายเกี่ยวกับผู้ชายที่เธอรัก
เขาจะเป็นปีศาจที่ทำลายเธอ... แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็จะเป็นคนเดียวที่จะกอดเธอไว้ในวันที่เธอไม่เหลือใคร... แม้แต่คนรักที่เธอรักหมดหัวใจก็ตาม
.
เช้าวันต่อมา... บรรยากาศภายในคอนโดมิเนียมของเกลดูเงี
