คำพูดสั้นๆ ทว่าเต็มไปด้วยกระแสของการปกป้อง เกลพยักหน้ารับคำเสียงแผ่วหลุดคำว่า “อือ..." ออกมาเพียงคำเดียวในลำคอ เธอรู้ดีว่าเจ้าทัพกำลังช่วยเธอหนี... เพราะในตอนนี้รอยรักสีแดงช้ำบนลำคอระหงและเนินอกของเธอมันเด่นชัดและมีเยอะเกินกว่าจะซ่อนสายตาของปรานต์ได้พ้น
เจ้าทัพไม่รอช้า ยื่นมือหนาไปคว้าจับกุมมือบางของเกลไว้แน่น แรงบีบกระชับช่วยส่งผ่านความมั่นใจ ชายหนุ่มเดินจูงมือเธอเปิดประตูห้องนอน ก้าวผ่านร่างของพวกปรานต์ที่กำลังนอนหลับสนิทลืมโลก ออกจากห้องพักอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะพาร่างบางดิ่งลงลิฟต์ตรงไปยังลานจอดรถใต้คอนโด... เพื่อพาดวงใจของเขากลับคืนสู่ที่ที่เธอควรอยู่ และเปิดฉากครอบครองเธออย่างสมบูรณ์แบบต่อจากนี้
ภายในรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนตัวไปบนท้องถนนอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล... เจ้าทัพประคองพวงมาลัยด้วยความระมัดระวังกว่าทุกครั้งที่เคยขับมา สายตาคมดุกวาดมองเส้นทางสลับกับเหลียวมองร่างบางข้างกา
