ตลอดทั้งวันนั้น บรรยากาศในการเรียนของเกล เต็มไปด้วยความอึดอัดที่แผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ข่าวลือเรื่องศึกสายเลือดวิศวะฯ แย่งชิงเธอแพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ทว่าเกลกลับทำเพียงนั่งเรียนนิ่งๆ ราวกับคนหูหนวกตาบอด ไม่สนใจสายตาแทะโลมหรือสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนทั้งคณะ
และสิ่งหนึ่งที่เธอรับรู้ได้ตลอดเวลาคือ... สายตาอันแสนบอบช้ำและลนลานของปรานต์
มันไม่ยอมกลับคณะของตัวเอง ปรานต์เฝ้าตามเกลไปทุกคลาสเรียน ยืนเกาะขอบหน้าต่างห้องเรียนบ้าง นั่งหลบอยู่หลังห้องบ้าง ดวงตาคู่ที่เคยเจ้าชู้และเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับแดงก่ำ บวมช้ำ และจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยความอาลัยอาวรณ์ปนรู้สึกผิดจนแทบคลั่ง ยิ่งได้เห็นเกลในลุคใหม่ที่สวยเฉี่ยว ไร้เงาของผู้หญิงแว่นคนเดิมที่เคยยอมมันทุกอย่าง หัวใจของปรานต์ยิ่งเหมือนถูกใบมีดนับพันกรีดแทง มันเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่า 'ตายทั้งเป็น' ก็วันนี้เอง
จนกระทั่งเสียงกริ่งห
