หลี่อวิ้นกุยเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นบิดา ดูเหมือนอีกฝ่ายคงจะรู้เรื่องระหว่างเขากับเมิ่งเจียวซินไม่น้อยแล้วเป็นแน่ คราแรกเขาคิดจะรอปรับความเข้าใจกับเมิ่งเจียวซินให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยพานางมาเข้าเฝ้าผู้เป็นบิดาในฐานะว่าที่พระชายาเพียงหนึ่งเดียวของเขา แต่ทว่าทุกอย่างมันกลับ...
“เจ้าสาม”
“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่อวิ้นกุยตอบรับ พร้อมกับรีบดึงสติของตัวเองกลับมา
“หากเจ้าต้องการจะตอบแทนน้ำใจของนาง หรือต้องการจะรับผิดชอบ ข้าว่า...”
“ลูกรักนางพ่ะย่ะค่ะ”
“รัก! เจ้ารักสตรีมนุษย์นางนั้นจริง ๆ หรือ?”
หลี่อวิ้นกุยรู้สึกไม่ชอบใจคำถาม สายตา และสีหน้าของราชาปีศาจยามนี้เลย แต่เพราะอีกฝ่ายคือ ผู้เป็นบิดาของเขา และเจ้าตัวก็อาจจะไม่เคยรักใครจริง จึงไม่เข้าใจความรู้สึกรัก หรือไม่ก็อาจได้รับรายงานเรื่องระหว่างเขากับเมิ่งเจียวซินมาผิด ๆ เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาจึงกล่าวว่า
“ใช่! พ่ะย่ะค่ะ แต่เสด็จพ่ออาจจะไม่เข้าใจ ซึ่
