เมิ่งเจียวซินจ้องมองผ้าพันแผลที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดบริเวณหัวไหล่กับหน้าท้อง จากนั้นนางก็เอ่ยถามว่า
“ช่วงขามีบาดแผลหรือไม่เพคะ?”
“มี...”
“พระองค์จะถอดหรือจะพับ?” เมิ่งเจียวซินพูดพร้อมกับจ้องมองไปที่กางเกงของอีกฝ่าย
“ช่วงขามีบาดแผลไม่มาก ข้าขอพับแล้วกันนะ”
เมิ่งเจียวซินพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ แล้วพออีกฝ่ายพับขากางเกงทั้งสองข้างเสร็จ นางก็เห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบบริเวณต้นขาข้างขวาอีกหนึ่งที่
จากนั้นเมิ่งเจียวซินจึงขยับลงไปนั่งยังพื้นที่ว่างข้างเตียง ก่อนจะไล่แกะผ้าพันแผลออกจากร่างกายของบุรุษตรงหน้าจนหมด แล้วนางก็ไปหยิบผ้าสะอาด ผ้าพันแผลผืนใหม่ สมุนไพรห้ามเลือด สมุนไพรใส่แผลสดมาวางเรียงกันเอาไว้ แล้วหลังจากนั้นนางจึงเดินไปตักน้ำใส่อ่างใบเล็กมาสามใบ
พอเช็ดคราบเลือด พร้อมกับใส่สมุนไพรห้ามเลือดเสร็จ เมิ่งเจียวซินก็ไล่มองบาดแผลน้อยใหญ่ที่กระจายอยู่แทบจะทุกส่วนบนร่างกายของหลี่อวิ้นกุย
“
