Emir Çelik
Dönüş yoluna geçtiğimizde aramızda derin bir sessizlik hakimdi. Arabada kısık sesle çalan müzik, bu sessizliği zarifçe bölüyordu. Defne gözlerini yola dikmişti; zaman zaman bana dönüp gülümsüyor, kalbimi yerinden söküyordu adeta. Yol boyunca onun elini bir an olsun bırakmadım. Teninin sıcaklığı içimi ısıtıyordu; ona bakıp da hayran olmamak mümkün müydü? Her yönüyle kusursuzdu. Benim tam tersimdi.. Onun ne kadar sorunsuz bir hayatı varsa benim de o kadar sorunlu bir hayatım vardı. Defne'nin evinin önüne geldiğimizde usulca ona doğru eğildim ve yanağına hafif bir öpücük kondurdum."Her şey çok güzeldi. İyi ki benimsin." dedim fısıltıyla. "Aras, seni gerçekten çok seviyorum ve hep seni sevdim biliyorsun değil mi?" dedi gözlerimin içine bakarak.
"Biliyorum tabii ki... Ben de seni h
