Emir Çelik
Okula gitmek için hazırlanıyordum. Aras’ la aynı okuldaydık, ama o derslerinde hep başarılı olduğu için sayısal seçmişti. Bense evin sevilmeyen, tembel çocuğu olarak sözelci olmayı tercih etmiştim. Artık farklı sınıflarda olduğumuz için bazı sınavlarıma Aras’ı sokuyordum.
Tabii o piç, tutmuş anneme şikayet etmişti. Annem bağırarak üzerime yürüyordu şimdi.
“Emir, demek sınavına yerine Aras’ ı sokmak, ha? Kimi kandırıyorsun sen? Öğretmenlerini mi, kendini mi? Öğretmenlerin anlamamış olabilir, ama bunu senin bilmen yeterli!”
Gülerek, “Ne yani? Bana tıpatıp benzeyen ikiz kardeşim bir işe yaramasın mı?” demiştim.
Annem iyice sinirlenip üstüme yürüdü, sesi daha da yükselmişti: “Yeter artık Emir, terbiyesizlik yapmayı bırak!”
“Off… Fazla abarttın ya!” diye söylenip odama yöneldim
