Emir arabasına bindiğinde, garip bir şekilde kendini hafiflemiş hissetti. Sanki yıllardır taşıdığı yük bir anda omuzlarından düşmüş, zincirlerinden kurtulmuş gibiydi. Bu ani özgürlük hissi şaşırtıcıydı ama aynı zamanda rahatlatıcıydı.
Defne’yi özlemişti. Hem de çok. Gözlerini, sesini, yanında hissettirdiği huzuru…
İşten aldığı izin neredeyse bitmişti. Yarın yeniden işe dönecekti ve biliyordu, yapması gereken ilk şey, Defne’yle açık açık konuşmaktı.
Artık hiçbir şeyi erteleyecek zamanı kalmamıştı.
Ertesi gün olduğunda Emir çoktan iş yerine varmıştı. Gün boyunca beklediği o konuşma için hazırdı. Ama Defne yoktu. Masası boş, sandalyesi sessizdi.
Gözleri endişeyle etrafı taradı, sonra hızla Elif’in yanına gitti.
“Defne nerede? Hastalandı mı, neden gelmedi?” diye sordu, sesi biraz sert, b
