Defne, Mehmet’in evlenme teklifi karşısında adeta donup kalmıştı. Göz bebekleri büyüdü.
“Meh… met…” diye fısıldadı, gözleri “Ne diyorsun sen?” der gibi bakıyordu.
Mehmet, sakin ama kararlı bir ses tonuyla, “Biliyorum, kulağa biraz garip geliyor. Ama o çocuğun bir soyadı olmasına hakkı var,” dedi.
Defne derin bir nefes aldı. “Bu teklifin benim için çok değerli… Beni ne kadar önemsediğini görebiliyorum. Bunun için sana gerçekten minnettarım. Ama… bunu yapamam.”
Mehmet gözlerimin içine baktı, bakışlarında hem endişe hem de yardım etme isteği vardı. “Sen yine de bir düşün derim. Tek başına altından kalkabileceğin bir yük değil bu,” dedi, sesi yumuşaktı ama altında sert bir kararlılık hissediliyordu.
Derin bir nefes aldım, dudaklarımda acı bir tebessüm belirdi. “Teşekkür ederim, niyetinin
