Özlem
Emir evimi terk edip gittiğinde, ağlamaktan gözlerim şişmişti. Gözyaşlarımın sıcaklığı yanaklarımı yakarken, içimde kopan fırtınaların şiddetini hiçbir kelime tarif edemezdi. Liseden beri sevgilimdi Emir… İlk aşkımdı, ilk heyecanımdı, ilk kalp çarpıntımdı. Yıllar boyunca birlikte büyümüş, birlikte hayal kurmuş, birlikte düşmüştük hayata. O, benim her şeyimdi.
Bir zamanlar onu kaybettiğimi sanmıştım. Öldüğünü düşündüğüm o karanlık günlerde, kendimi eve kapatmıştım. Güneş doğmaz olmuştu penceremden, zaman durmuştu sanki. Gülemem, hatta nefes alamam sanmıştım. Onsuz bir hayatı düşünmek bile acı veriyordu.
Ama şimdi, tüm o acılardan sonra, Emir yaşıyordu. Evet, yaşıyordu... Ama artık bana ait değildi. Kalbini başka bir kadına vermiş, gözlerinin içine başka birini almıştı. Beni, birli
