Emir Çelik
Kazadan tam dört ay geçmişti.
Yani Aras, bu dünyadan göçeli dört koca ay olmuştu.
Benimse onun adıyla yaşamaya başlayalı dört ay geçmişti.
Kardeşimdi.
Gerçekten seviyordum onu bir zamanlar.
Çocukken aynı odada gülerdik, aynı ekmeği bölüşürdük.
Beraber araba sürer, oyunlar oynardık.
Ama ne zaman ki okul hayatımız başladı, o önümden yürümeye başladı. Ben arkadan bakakaldım. Annemle babam da öyle yaptı. Ona baktılar hep. Ona güldüler. Onunla gurur duydular.
Bense hiçbir zaman yetemedim.
Yetemediğim yerde de kıskandım.
İtiraf gibi geliyor belki ama ben Aras’a hiç düşman olmamıştım. Sadece sevilmeye aç kalmıştım. Aras’ın gölgesinde yaşamıştım hep. Ve şimdi herkes beni Aras sanıyordu.
Anneme söylemiştim önce Aras olmadığımı…
Ama onun yüzündeki o acıyı gördüğümde susmuştum
