Defne Ateş
İçimdeki huzursuzlukla yatağımdan kalktım. Aras’ın sevgisinden zerre şüphem yoktu. O zaman neden bu kadar sıkışıyordu yüreğim? Neden bu taş, göğsümün tam ortasında durup nefesimi kesiyordu?
İşe gitmek için hazırlanıyordum ama elim sürekli kalbime gidiyordu, sanki elimle bastırınca sıkıntı dağılacakmış gibi. Derin bir nefes alıp aynaya baktım, yüzümün solgunluğunu saklamaya çalışarak fısıldadım: “Her şey yolunda, Defne…”
Üstümü giyinip banyoda makyajımı yapıyordum ki Ceren yanıma geldi, okul çantasını bir omzuna asmış, saçları iki yandan toplanmış, kocaman gözleriyle bana bakıyordu.
“Abla, bana da ruj sürer misin? Lütfen…” dedi, ellerini önde birleştirip sevimli bir ifadeyle.
Gülümsedim. İçimdeki sıkıntı bir anlığına bile olsa yumuşadı. “Tamam, gel buraya fındık faresi… Ama
