Defne Ateş
Arabada, gideceğimiz yere kadar Aras'la aramızda derin bir sessizlik hakimdi. Ne ben konuşuyordum ne de o. Sanki kelimeler boğazımıza düğümlenmişti. İçimde bir kıpırtı vardı; acaba sona mı geliyorduk? Yoksa Aras, sonunda gerçeği mi açıklayacaktı? "Ben Aras değilim" derse, buna ne cevap verirdim?
Kalbim göğsümden fırlayacak gibi çarpmaya başladı. Bir anlık cesaretle Aras'a baktım. Yüzünde alışık olduğum sıcaklık yoktu. Gözleri yola kilitlenmiş, dudakları sıkıca kenetlenmişti. Ciddi, üzgün ve düşünceliydi. Sanki birazdan dünya başımıza yıkılacakmış gibi bir ağırlık vardı havada.
İçimden geçen tek şey şuydu: Eğer bu bir son olacaksa, en azından gerçeği duymaya hazırım.
Deniz kenarında, sessiz bir otoparka arabayı park ettik. Motorun sesi sustuğunda, içimizi kaplayan sessizlik d
