Defne Ateş
Aras beni eve bıraktığında içimi tuhaf bir huzursuzluk kaplamıştı. Özlem’le arabayla benden uzaklaşırlarken arabanın arkasında bakakalmıştım. Eve girdiğimde kapıda annem karşılamıştı. Ayakkabılarımı çıkarırken “Hoşgeldin kızım.” Dedi bir yandan elindeki havluya elini siliyordu. Üzerinde bulaşık önlüğü vardı. Beni düşünceli görünce “ Defne… İyi misin? “ diye sordu soluk yüzüme dikkatle bakarak.
“Bir şey yok anneciğim .” Dedim sesim titremişti.
“ Gel bakayım sen bi ..” dedi kaşlarını çatarak odama doğru ilerledi arkasından takip ettim. Yatağıma çöktüm annemin yüzüne baktım. Annemde ayakta karşıma geçip “Evet Defne… Seni dinliyorum anlat!” dedi gözlerini bana dikerek.
“Gerçekten bir şey yok aslında. Görünürde her şey harika! Ama içimi huzursuzlaştıran bir şeyler var anne!
