จูบหวานล้ำค่ำคืนนั้น

เด็กดื้อของอา

ผ่านไปกว่าสัปดาห์ กันติชาแทบไม่ได้เจอหน้าคเชนทร์เลย เพราะท่านประธานหนุ่มมีภารกิจรัดตัวตั้งแต่เช้ายันเย็น ต้องออกไปพบลูกค้าบ้าง ไปดูโรงงานบ้าง และทุกครั้งชายหนุ่มจะให้อลิษาเป็นผู้ติดตาม ราวกับต้องการหลบหน้าเธอ

วันนี้ก็อีกเช่นกัน วันสุดท้ายของการทำงานในสัปดาห์นี้ กันติชาเร่งทำงานกองโตที่อลิษามอบหมายไว้ให้เพื่อให้ทันเวลาเลิกงาน เพราะวันนี้เธอมีนัดสำคัญกับแก๊งเพื่อนสาว โดยบุรินทร์เดินทางกลับมาจากฝรั่งเศสเพื่อร่วมงานแซยิดของบิดา ส่วนภัททิราก็เพิ่งเสร็จงานจากต่างจังหวัดกำลังเดินทางกลับเข้ากรุงเทพฯ

นิ้วเรียวสวยรัวแป้นพิมพ์เกิดเป็นเสียงดังยาวต่อเนื่อง ผ่านไปเกือบครึ่งวันเธอทำงานได้ตามเป้าหมายเป็นที่น่าพอใจ กันติชานั่งยิ้มชื่นชมตัวเอง ก่อนเอื้อมมือไปจับเมาส์เพื่อกดบันทึกงานที่ทำไว้

พรึ่บ~

“เฮ้ย เป็นอะไรอ่ะ ยังไม่ได้เซฟเลย”

หน้าจอดับสนิทกลายเป็นสีดำมืด หญิงสาวแทบอยากจะกรี๊ดออกมา ทว่าก็ทำได้เพียงกรีดร้องอยู่ในใจ เธอพยายามปลุกปล้ำกับแล็ปท็อปบนโต๊ะอยู่นานสองนาน กดปุ่มเปิดปิด ชักปลั๊กเสียบปลั๊ก ซึ่งสกิลเกี่ยวกับอุปกรณ์ไอทีของเธอก็มีเพียงแค่นั้น สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจยกหูโทรศัพท์ภายในต่อสายหาผู้เชี่ยวชาญ

“พี่ธีร์คะ กี้มีเรื่องรบกวนอีกแล้ว คอมมันดับตอนกี้กำลังทำงานค่ะ ยังไม่ได้เซฟเลยด้วย พี่ธีร์ช่วยขึ้นมาดูให้หน่อยนะคะ”

หลังจากวางสาย กันติชาก็คว้าโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อน ๆ ระหว่างรอเจ้าหน้าที่ไอทีหนุ่มเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

Gigie : อยู่ไหนกันพวกแก

Bookkie : บ้าน

Pattie : เพิ่งถึงคอนโด ขอนอนแป๊บ เย็นนี้เจอกัน

Pattie : สติกเกอร์หลับ

Bookkie : ชุ้นไปช้านิดนะ พ่อนัดรวมญาติกินข้าวเย็น

Gigie : มาช้าชั้นคาบผู้หล่อ ๆ ไปกินนะ

Bookkie : โอ๊ย แม่คุ๊ณณณ มูฟออนให้ได้ก่อนย่ะ ความสัมพันธ์ยักแย่ยักยันยังจะกล้ามาคุย

Gigie : ชั้นเกลียดแกอีบุ๊ค

Gigie : ไปทำงานละ บาย

เมื่อกันติชาละสายตาจากหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือ เงยขึ้นมาก็เห็นธีร์กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอ

“พี่ธีร์มาเร็วมาก เดี๋ยวกี้จะต้องเล่าความดีความชอบให้พี่อลิซฟังซะแล้ว”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกครับ มันเป็นหน้าที่พี่อยู่แล้ว”

“ค่ะ ค่ะ กี้เอาใจช่วยละกันนะคะ ขอให้สมหวังเร็ว ๆ นะคะ”

“ขอบคุณครับ ค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้ก็ดีครับ พี่ไม่อยากเร่งรัดหรือกดดันคุณอลิซ ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้แค่เรามีความสุขด้วยกันก็พอแล้วครับ พี่เชื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เราก็คงได้อยู่ด้วยกัน” ธีร์ว่าพลางก้มหน้าก้มตาซ่อมแล็ปท็อปไปด้วย กันติชาได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกนับถือชายหนุ่มที่เข้าอกเข้าใจคนที่รัก และนึกถึงความรู้สึกของอลิษาเสมอ

“พี่ธีร์อยากดื่มกาแฟไหมคะเดี๋ยวกี้ชงให้”

“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวพี่จะลงไปพักแล้ว”

“โอเคค่ะ งั้นกี้นั่งเป็นกองเชียร์ละกันนะคะ ความหวังทั้งหมดอยู่ที่พี่ธีร์คนเดียว” กันติชาว่าจบก็ขยับที่ทางให้รุ่นพี่แผนกไอทีได้ทำงานถนัด ทว่าไม่ทันระวังหันไปปัดที่เสียบปากกาบนโต๊ะร่วงกราวลงมาเต็มพื้น

“ว๊าย ตายแล้ว”

หญิงสาวนั่งลงไปเก็บปากกาที่พื้น โดยมีธีร์ตามลงมาช่วยด้วยความหวังดี “ไม่เป็นไรค่ะพี่ธีร์ กี้เก็บเอง”

“ไม่เป็นไรพี่ช่วย” ธีร์ช่วยเก็บในส่วนที่หล่นลงมาใต้โต๊ะของเขา ซึ่งถ้าให้หญิงสาวลงมาเก็บเองก็คงจะดูไม่ดี

พอช่วยกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็โผล่หน้าขึ้นมาบนโต๊ะ

“อ้าว สองคนลงไปทำอะไรตรงนั้นคะ” เสียงสดใสของอลิษาดังขึ้น ทำให้กันติชาหันไปมอง

“เก็บปาก…กา…ค่ะ” เสียงหวานตอบยืดยาน เพราะมีสิ่งที่ดึงดูดความสนใจเธอมากกว่า

อลิษาเดินมาพร้อมกับคเชนทร์ ซึ่งมันควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ทว่ากลับมีสาวสวยท่าทางไฮโซคนหนึ่งเดินนวยนาดเคียงคู่มากับคเชนทร์ด้วย

“เชิญนั่งรอในห้องผมก่อนนะครับ ขอเซ็นเอกสารสักครู่” คเชนทร์กล่าวพร้อมเปิดประตูอำนวยความสะดวกให้หล่อนได้เดินเฉิดฉายเข้าไปราวกับนางพญา และเขาก็เดินตามเข้าไปทันที โดยไม่สนใจกันติชาเลยแม้แต่น้อย

กันติชานั่งรอให้อลิษานำเครื่องดื่มเข้าไปเสิร์ฟให้แขกของคเชนทร์ เวลาผ่านไปหลายนาที เลขานุการคนสวยก็เดินออกมาจากห้องท่านประธาน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ธีร์ซ่อมแล็ปท็อปให้กันติชาเสร็จพอดี เธอจึงต้องรอให้อลิษาและเจ้าหน้าที่ไอทีหนุ่มร่ำลากันอีกครู่หนึ่ง

เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง กันติชาจึงเลื่อนเก้าอี้เข้าไปประชิดอลิษาทันที

“พี่อลิซคะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอคะ”

“คุณนุชนภางค์ค่ะ เป็นลูกสาวของเจ้าของโรงแรมที่เป็นลูกค้าเราค่ะ” คำตอบของอลิษาก็ไม่ได้ไขข้อข้องใจของกันติชาออกไปได้เลย ดวงหน้าสวยขมวดย่นปนเศร้า จนอลิษาจับสังเกตได้ เลขานุการคนเก่งจึงเอ่ยต่อ “พอดีตอนบ่ายคุณเชนทร์มีนัดคุยงานกับคุณพ่อของคุณนุชค่ะ เธอก็เลยขอร้องให้คุณเชนทร์แวะรับจะได้ไปพร้อมกัน”

“อ๋อ ค่ะ”

เมื่อได้คำตอบที่พอทำให้กระจ่างขึ้นมาบ้าง กันติชาจึงเลื่อนเก้าอี้กลับไปนั่งประจำตำแหน่งเหมือนเดิม ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป และเริ่มโฟกัสกับงานที่ยังคั่งค้างต่อ ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิทอยู่เป็นระยะ สลับกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ

จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ท่านประธานหนุ่มเดินเคียงคู่ออกมาพร้อมนุชนภางค์ กันติชาจึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาเคาะแป้นพิมพ์แล็ปท็อป แต่ในใจนั้นกลับร้อนเป็นไฟ

“คุณอลิซ วันนี้ผมไม่เข้ามาแล้วนะครับ” เสียงนุ่มทุ้มสิ้นสุดลงพร้อมกับนิ้วเรียวสวยหยุดชะงักไปกะทันหัน

“ค่ะคุณเชนทร์”

“เชิญครับ คุณนุช”

คเชนทร์หันไปหาหญิงสาวข้างกาย หล่อนพยักหน้ารับ พลางหมุนตัวเดินออกไป และในทันใดนั้นร่างระหงกลับเซล้มเข้าหาชายหนุ่มอย่างจัง และเขาก็รับเธอไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

“ว๊าย”

กันติชาเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียง ภาพที่เห็นทำเอาเธอตาค้าง นุชนภางค์ทำท่าทางเข่าอ่อน ไม่สามารถทรงตัวขึ้นยืนได้ จึงต้องกอดคเชนทร์เอาไว้อย่างไม่แคร์สายตาใคร

“เป็นอะไรไหมครับคุณนุช”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเชนทร์ เหมือนพื้นจะไม่เสมอนะคะ นุชนี่ซุ่มซ่ามจังเลย แย่จัง”

ใช่ แย่ แย่มากด้วย กันติชาถลึงตามองด้วยความโมโห พื้นที่ไหนไม่เสมอ ถ้าจะมีก็คงจะเป็นหลุมทิพย์ที่หล่อนสร้างขึ้น ทำไมเธอจะมองมารยาหญิงแบบนี้ไม่ออก แต่สิ่งที่เธอโกรธมากที่สุดก็คือ คุณอาต่างสายเลือดที่กอดไม่ปล่อยเช่นกัน

กันติชามองตามทั้งคู่เดินออกไปจนลับตา พร้อมความรู้สึกหน่วงในหัวใจ หากแต่เธอจำต้องข่มกลั้นเอาไว้ เพื่อไม่ให้อลิษาสังเกตเห็น

“โอเค อาเข้าใจแล้ว อาขอเวลาคิดสักพักนะ กี้กลับเข้าไปนอนเถอะ เอาไว้ค่อยคุยกัน”

คำพูดสุดท้ายที่คเชนทร์บอกกับเธอย้อนกลับมาในความคิด เขาคงได้คำตอบแล้วสินะ

ในค่ำคืนนั้น ภัททิราขับรถมารับกันติชาที่คอนโด ก่อนจะออกไปพร้อมกัน โดยมีจุดหมายปลายทางคือสถานบันเทิงแห่งเดิม

ระหว่างรอบุรินทร์เดินทางมาถึง สองสาวก็สั่งเครื่องดื่มและกับแกล้มมานั่งกินรอ กันติชาแทบไม่ได้แตะอาหารและเครื่องดื่มสีอำพันที่เธอโปรดปรานเลย ทั้งที่วันนี้เธอกินมื้อเช้าแค่ขนมปังหนึ่งแผ่นกับกาแฟดำหนึ่งแก้ว ทว่าพอเจอเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันก็ทำเอาหญิงสาวเกิดเบื่ออาหาร

“กี้ แกโอเคนะ” ภัททิราที่นั่งสังเกตมาสักพักก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะหลายวันมานี้

ภัททิราก็งานยุ่งจนแทบไม่ได้คุยกับเพื่อนรัก

“อืม ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย” แม้กันติชาได้ไม่บอก ภัททิราก็พอจะเดาออกว่าเรื่องอะไร

“โอเค อ่ะ *****คมาพอดี โห ทำไมวันนี้แกแต่งตัวเป็นมิสเตอร์บุรินทร์” ภัททิราเอ่ยแซวบุรินทร์ที่มาในมาดแมนเกินร้อย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อเชิ้ตกางเกงสแลคสวมทับด้วยสูทลำลองคุมโทนสีดำทั้งชุด

“อีนี่รู้แล้วก็ยังจะแซว ขืนหลุดคอนเซปต์ชั้นก็โดนพ่อไล่เตะกันพอดี” บุรินทร์กล่าวถึงบิดาผู้มีความเข้มงวด แม้ท่านจะรู้เรื่องเพศสภาพของ

ลูกชาย แต่ท่านก็ทำเป็นไม่รู้ ขอเพียงแค่บุรินทร์ไม่เปิดเผยต่อเหล่าวงศาคณาญาติ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้บุรินทร์ตัดสินใจย้ายงานไปที่สาขาต่างประเทศ เพื่อต้องการใช้ชีวิตอิสระ

“เอนเตอร์เทนมันหน่อย” ภัททิราว่าพลางเบือนหน้าไปทางกันติชาที่นั่งเหม่อมองแก้วเครื่องดื่มที่น้ำแข็งละลายจนเกือบหมด

บุรินทร์เห็นแบบนั้นจึงแสร้งแอ๊บแมน ดึง

กันติชาเข้ามากอด

“โอ๋ เดี๋ยววันนี้พี่จะดูแลน้องเองนะครับ น้องอยากได้ฟีลไหนครับ พี่มีให้เลือกทั้งฟีลแฟน แดดดี้ เจ้านาย แล้วแต่น้องจะเลือกเลยครับผม”

ทั้งท่าทางและน้ำเสียงของบุรินทร์ทำเอาสองสาวขำพรืดออกมาพร้อมกัน

เมื่อเห็นว่ากันติชาเริ่มอารมณ์ดีขึ้นแล้ว บุรินทร์จึงรีบชงเครื่องดื่มแก้วใหม่ให้เพื่อนสาว และยกแก้วขึ้นชวนสองสาวดื่มพร้อมกัน

“หมดแก้ว ใครไม่หมดขอให้อกหักรักคุดไปตลอดชาติ” เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงซัดเครื่องดื่มสีอำพันลงคอรวดเดียวหมด

ยิ่งดึกบรรยากาศภายในร้านก็ยิ่งคึกคัก โดยเฉพาะวันศุกร์แบบนี้ นักท่องราตรีที่ต้องการปลดปล่อยอารมณ์จากความเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ต่างหลั่งไหลกันมาอย่างเนืองแน่น

ด้านสามเพื่อนซี้เริ่มกรึ่มได้ที่ ก็เริ่มโยกย้ายส่ายสะโพกกันอยู่ที่โต๊ะ จนกระทั่งจังหวะดนตรีเริ่มเร้าใจมากขึ้น บุรินทร์จึงลากสองสาวออกมาแดนซ์กันบนฟลอร์หน้าเวที กันติชาลุกขึ้นถอดเสื้อสูท

เบลเซอร์ทิ้งไว้บนโต๊ะ เหลือเพียงเดรสสายเดี่ยวสีดำ พอออกมายืนกลางฟลอร์ได้ก็วาดลวดลายกันสนุกสุดเหวี่ยง เต้นไปได้สักพักหนุ่ม ๆ ที่เล็งกันติชาไว้ตั้งแต่อยู่ที่โต๊ะก็เริ่มคืบคลานเข้ามา เมื่อเห็นว่าเพื่อนหนุ่มหุ่นล่ำที่มาด้วยกัน เต้นออกสาวจนเห็นได้ชัด

เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาดำมืดของ

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโซนวีไอพีชั้นสอง คเชนทร์นั่งดื่มเงียบ ๆ อยู่กับราชันทร์ที่นั่งห้อมล้อมไปด้วยสาวสวย

คเชนทร์มาถึงที่นี่ก่อนกันติชาเพียงเล็กน้อย หลังจากดินเนอร์กับลูกค้าเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ตรงมาที่นี่ทันที เพราะลึก ๆ แล้วเขาหวังที่จะได้เจอกับกันติชาเช่นกัน สายตาที่เธอมองเขาเมื่อตอนกลางวันมันทำให้เขาจิตใจว้าวุ่น จนแทบไม่มีสมาธิคุยงานกับลูกค้า

ยิ่งมาเห็นเธอสนิทกับเพื่อนชายที่มาด้วยกัน ทั้งโอบ ทั้งกอด ทั้งซบ นั่นยิ่งเหมือนเป็นการราดน้ำมันบนกองไฟที่สุมอยู่ภายในใจชายหนุ่ม เขาต้องคอยสาดเหล้าให้ไหลลงคอเพื่อหวังจะดับความรู้สึกนั้น

“ไอ้เชนทร์ มึงเป็นไรวะ” ราชันทร์เห็นเพื่อนรักนั่งตาขวางก็นึกเป็นห่วง จึงลุกขึ้นมาถามไถ่ เพราะตั้งแต่มาถึง คเชนทร์ก็เอาแต่ดื่มอย่างเดียวไม่ยอมพูดยอมจา “มึงมองอะไรของมึง ใครวะมึงรู้จักเหรอ”

“กี้”

“อ๋อ...” ราชันทร์ร้องเสียงลากยาว พอจะเข้าใจอาการของเพื่อนรัก “แล้วมึงจะมานั่งทำท่าเป็นหมาหวงก้างทำไม มึงมัวแต่ชักช้าไม่ให้คำตอบเขา แล้วนี่เขามูฟออนไปหาผู้ชายคนใหม่แล้ว มึงก็ควรจะสบายใจ ยินดีกับเขาที่มีคนอื่นคอยดูแล”

ราชันทร์พูดกรอกหูคเชนทร์ ด้วยอยากจะยั่วโมโห และช่วยกระตุ้นให้ยอมรับหัวใจตัวเองเสียที ซึ่งนั่นก็ได้ผล หนำซ้ำตอนนี้กันติชาที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงอยู่บนฟลอร์ กำลังโดนชายหนุ่มแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งเข้าประชิดโดยไม่รู้ตัว

ความอดทนของคเชนทร์ขาดผึง ชายหนุ่มลุกพรวดวิ่งลงไปชั้นล่าง ก่อนเดินย่างสามขุมเข้าไปในฟลอร์ เป็นจังหวะเดียวกับที่คนตัวเล็กกำลังโดนคุกคาม ชายฉกรรจ์เหล่านั้นพยายามแตะเนื้อต้องตัวเธอ

คเชนทร์พุ่งเข้าคว้าร่างบางเข้ามากอดอย่างปกป้อง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาช่วยคือใครเธอจึงไม่ขัดขืน

“ผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วย พวกคุณก็มีมารยาทหน่อยสิวะ” คเชนทร์กล่าวอย่างพยายามข่มกลั้นความเดือดดาลเอาไว้

“แล้วมึงเสือกอะไรด้วย” ชายคนหนึ่งในกลุ่มมองหน้าคเชนทร์อย่างท้าทาย ทำเอาคเชนทร์เลือดขึ้นหน้า คว้าคอเสื้อชายหนุ่มตรงหน้า

“เฮ้ย ๆ ๆ ไอ้เชนทร์มึงหยุดเลย” ราชันทร์

กระโดดเข้ามาขวางพร้อมการ์ดของทางร้านอีกห้าคน “จัดการด้วยครับ พวกนี้มันลวนลามผู้หญิง”

การ์ดทั้งห้ารับคำสั่งของแขกวีไอพีกระเป๋าหนักทันที ทั้งหมดกรูกันเข้าไปไล่ต้อนชายหนุ่มกลุ่มนั้นออกจากร้าน

เมื่อเหตุการณ์สงบลง คเชนทร์ก็หันมาดึงข้อมือบางให้เดินไปด้วยกัน ทว่าเธอกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

“กลับไปกับอา เดี๋ยวอาไปส่ง”

“ไม่ค่ะ กี้จะกลับกับเพื่อน” กันติชาหันไปมองเพื่อนรักทั้งสองที่พร้อมใจกันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“กี้อย่าดื้อ”

“ไม่ค่ะ กี้กลับเองได้”

“กี้ จะเอาแบบนี้ใช่ไหม”

“ค่ะ” เสียงหวานกล่าวอย่างหนักแน่น เชิดหน้าขึ้นแสดงความดื้อรั้นเต็มที่

“ได้ แบบนี้ก็ได้ อย่ามาร้องละกันนะ”

กันติชาหันมามองชายหนุ่มด้วยใบหน้าฉงน ยังไม่ทันไรร่างบางก็ลอยละลิ่วขึ้นจากพื้นไปอยู่บนไหล่กว้าง คเชนทร์แบกร่างบางพาดบ่าออกจากร้านไป พร้อมด้วยเสียงโวยวายของหญิงสาว

บุรินทร์และภัททิราได้แต่โบกมือส่งเพื่อนรักที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ส่วนราชันทร์ก็แทบจะกลั้นขำไม่ไหวที่เห็นคเชนทร์เป็นเอามากขนาดนี้