“ไม่ต้องแอบฟัง เข้ามาคุยกันดี ๆ” สิ้น
เสียงกฤษณ์ดนัย บานประตูไม้ค่อย ๆ เปิดกว้างขึ้น กันติชาก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า สีหน้าเธอดูดีขึ้นกว่าหลานวันที่ผ่านมา คงเป็นเพราะว่าได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่
ป้าอิ่มเดินเข้าไปหากันติชา ยกฝ่ามือเหี่ยวย่นขึ้นมากุมมือเล็กให้กำลังใจ
“คุยกับคุณพ่อดี ๆ นะคะคุณหนู” กันติชาพยักหน้ายิ้มรับ
ป้าอิ่มเดินออกจากห้อง ปล่อยให้สองพ่อลูกได้ปรับความเข้าใจกันตามลำพัง กฤษณ์ดนัยลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานย้ายมานั่งบนโซฟายาวริมหน้าต่าง กันติชาก็เดินตามไปก่อนคุกเข่าลงนั่งพับเพียบเรียบร้อยบนพื้น ยกมือเล็กสองข้างขึ้นวางบนเข่าของผู้เป็นพ่อ พร้อมมองตาละห้อย
“ทำไมลงไปนั่งตรงนั้น”
“สำนึกผิดอยู่ค่ะ” กันติชายกมือขึ้นประนมไหว้ลงบนตักผู้เป็นบิดา “กี้กราบขอโทษพ่อนะคะ กี้ผิดไปแล้ว”
“เฮ้อ กี้ เรื่องนี้มันเรื่องสำคัญนะลูก กี้กับเชนทร์มีโอกาสบอกความจริงกับพ่อหลายครั้ง แต่ก็เลือกที่จะปิดบัง
