ไพลิน
ฉันมองตามหลังฟาร์มที่เดินออกจากร้านไปก่อนจะหันกลับเข้ามาคืน เมื่อกี้ยอมรับว่าสายตาของเค้ามันแสดงออกชัดเจนว่าเค้าน้อยใจ และเสียงของเค้ามันก็สั่นจากปกติด้วย
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” โจอาร์ถามฉันออกมา เพราะตอนนี้สีหน้าฉันคงจะแสดงออกชัดเจนจนเค้าเห็นนั่นแหละ
“เปล่าหรอกค่ะ ยังไงฉันก็ขอโทษแทนฟาร์มด้วยนะคะ” ฉันบอกโจอาร์ออกไป ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกผิดมาก แต่ก็พูดเพื่อเปลี่ยนประเด็น
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมก็ต้องขอโทษเหมือนกันที่เสียมารยาท”
“งั้นทานต่อดีกว่านะคะ” ฉันยิ้มตอบกลับไปก่อนจะชวนเค้ากินข้าวต่อ เพราะไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ โจอาร์ก็เดินมาที่ร้านกับฉันเหมือนเดิม ก่อนเค้าจะขอตัวกลับเพราะมีธุระต่อ ฉันเลยเข้ามาดูแลร้านเพื่อให้ลืมเรื่องว้าวุ่นใจตอนนี้
เวลาผ่านไปนานนับเดือนๆที่ฉันกับฟาร์มอยู่ด้วยกันเค้าก็ทำดีกับฉันเสมอต้นเสมอปลาย ส่วนความรู้สึกฉันตอนนี้ยอมรับว่าฉ
