แผ่นดิน
ตอนนี้ผมนั่งมองหน้าไอ้ทินอยู่นิ่งเป็นเวลานานพอสมควร ซึ่งมันเองก็มองหน้าผมไม่ห่างเหมือนกัน
“พวกมึงมีอะไรก็พูดกันสักทีเถอะ จะเล่นสงครามเย็นกันหรือไงวะ” เสียงไอ้ปลื้มดังขึ้น
“เออแม่ง พวกกูนั่งเกร็งเพราะพวกมึงสองคนนานแล้วนะ” ไอ้องศาเสริมขึ้น
“มึงรู้ทุกอย่างมานแค่ไหนแล้ว” ผมตัดสินใจถามไอ้ทินออกไป
“ก็ตั้งแต่มัธยม” ไอ้ทินตอบกลับนิ่งๆ อย่างไม่รู้สึกผิด
“แล้วมึงไม่คิดจะบอกกูสักคำ?” แม่งที่ผ่านมาผมเห็นมันเป็นเพื่อนมาตลอด แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้มันกลับไม่บอกผมสักคำ
“เพื่อ?” มันถามออกมานิ่งๆ นี่มันไม่รู้สึกผิดจริงๆ เหรอวะ
“อย่างน้อยกูก็ไม่เข้าใจลูกศรผิดๆ แบบนี้” ถ้าผมรู้ความจริง ผมคงจะดูแลลูกศรได้ดีกว่านี้ และไม่ทำร้ายเธอแบบที่ผ่านมา
“แล้วมึงจะเชื่อ?”
“.....” ผมถึงกับเงียบลงหลังจากได้ทินถามออกมา
ใช่ ถึงมันบอกผม ผมก็คงไม่เชื่อ และคิดว่ามันช่วยลูกศรโกหก พาลจะเกลียดมันไปอีกคน
“เรื่องนี้
