Lisa odaya girdiğinde genelde uyanık olan kızı hala uyuyordu. Yanına oturdu ve saçlarını okşamaya başladı:
— Arin... Arin... Arin'im...
— Hmm?
— Kalk hadi, geç kalıyorsun?
— Nereye?
— Okula.
Lisa battaniyeyi kaldırdığında Arin'in kitaba sarıldığını farketti. Hatta avucunda ışık da yanıyordu. Belli ki kitabı karanlıkta okuyordu. Kitabı almaya çalıştığında Arin gözünü kıyarak açtı:
— Anne, n'apıyorsun?
— Kızım, kitapla yatıp kalkıyorsun. Bitirdin mi bari?
— Evet.
— Kaçta?
— Gece... Galiba 3, ya da 4, hatırlamıyorum.
— Bugün mutlaka teslim ediyorsun. Şimdi kalk, geç kalıyorsun.
Arin kalkıp oturdu, yüzünde meraklı ifade vardı:
— Anne, ruhlar alemi diye bir yer var mı?
— Git yüzünü yıka, sonra yatağını topla, sonra da giyin, gel.
— Ama bu bir cevap değil.
Lisa odadan çıkt
