Eda
Her yer karanlık...
Öyle koyu bir karanlık ki gözlerimi açıp açmadığımı bile ayırt edemiyorum. Sanki karanlık yalnızca etrafımı değil, göz kapaklarımın içini de doldurmuş. İçimi açıklayamadığım bir sıkıntı kaplıyor, göğsüm daralıyor. Nefes aldıkça ciğerlerime dolan hava ağır, bayat… sanki uzun zamandır kapalı kalmış bir yerin küf kokusunu taşıyor.
Kim kapattı ışıkları?
Elimi yavaşça boşluğa uzatıyorum. Parmaklarım havayı yokluyor ama hiçbir şeye değmiyor. Nerede olduğumu anlamaya çalışırken oturur vaziyette olduğumu fark ediyorum. Dizlerim titriyor. Avuçlarımı yere dayadığım anda soğukluk bütün bedenime yayılıyor. Buz gibi beton… Soğuk, derimin altına sızıp kemiklerime kadar işliyor. İçimi ürperten o tanıdık hisle irkiliyorum. Yine mi depodayım?
Tam o anda kulaklarımı dolduran in
