Eda
Uyumuşum.
Sanki benimle birlikte koca ev de uyumuş. Uyandığımda bedenim dinlenmişti ama zihnim hâlâ ağırdı. Gözlerimi araladığımda odanın içi akşamın loşluğuna bürünmüş, perdelerin arasından sızan ışık solmuş, duvarların üzerinde uzun gölgeler bırakıyordu.
Bir süre tavana baktım. Zihnim bulanıktı. Gözümün önüne görüntüler gelmeye başladı. Hastalanmam… hastaneye gidişimiz… doktorun sesi…
Ve…
Boğazım kurudu. Elim istemsizce karnıma gitti. İçimde… bir can var. Bu duyguyu anlatacak kelimeler yetmez. Henüz kimsenin görmediği ama varlığıyla bütün dünyamı değiştiren küçük bir hayat filizleniyordu bedenimde. Benimle nefes alacak. Minik kalbi, benim kalbimle birlikte atacak. Bu düşünce içimde ince bir sıcaklık bıraktı. Gözlerimi kapattım. Tam o anda zihnimin en karanlık köşesinden o tanıdı
