“อย่ามาขู่ อุ๊บส์” ตอนท้ายหญิงสาวต้องเบิกตากว้างเมื่อเขาจูบเธอจริงๆ เท้าเรียวของอรอินทร์แกว่งกับอากาศด้วยความขัดใจ
อีตาบ้าเอ๊ย ทำไมทำอะไรบ้าๆ แบบนี้!
“แบบนี้ขู่หรือเปล่า” เขาส่งยิ้มเยาะๆ ใส่ตาเธอเมื่อถอนริมฝีปากออกแล้ว อรอินทร์ได้แต่สะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยอาการฮึดฮัดขัดใจ
“ต่อไป ถ้าเธอดื้ออีก ฉันถือว่าเธออยากให้ฉันจูบ”
“บ้าสิ! แล้วนี่จะปล่อยแอ้นได้หรือยัง”
ปวีร์ยอมปล่อยเธอลงพื้น แต่ก็รีบคว้าข้อมือไว้ แล้วก้มกระซิบเสียงดุ
“อาบน้ำ แต่งตัวซะ ฉันจะพาเธอไปทำธุระ เสร็จแล้วเราจะบินกลับกรุงเทพเลย...อ้อ รู้แล้วใช่มั้ยว่าไม่ควรดื้อ” เขาสำทับทิ้งท้าย อรอินทร์สะบัดหน้าหนีแล้วก้าวฉับๆ จากไป
อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ปวีร์ก็มาเคาะห้องของอรอินทร์เพื่อพาเธอลงไปทานอาหารยังชั้นล่างของโรงแรม
ที่นั่น ทั้งคู่ได้พบกับวราพรรณอีกครั้ง พอเห็นพวกเขา เธอก็คอแข็ง ทำเป็นไม่เห็น ไม่สนใจ
แต่คร
