Zamanın birinde bir adam bahçaya bir gül fidanı ekmiş, bir kadın da onu sulamış, beslemiş, güneşini eksik etmemiş, ayazdan korumuş. Sonra da o fidan serilmiş serpilmiş gitmiş başka hanenin bahçasında bir bahar dalına gölge olmuş. Şimdi de o Bahar dalının mutlu bir yuvası olsun, bağı bahçası donansın diye oradan oraya esip hoş rahiyasını dağıtmaya durmuş.
- Bahar annem sen ne diye bu kadar döleniyon Allah Muhammed aşkına?
- Anne ya babam vermezse beni? Ya son anda olmaz derse?
- Kız boklu. Baban vermesi mi kalmış zilli? Aranızda yüzük bilem takmışsınız zati.
- Offf anne. Evlilik teklifi için o. Evvela beni razı edecek ki sonra babamdan istesin.
- Annem sen daha şuncacıkken ben bu oğlanla evlenecem demiyo muydun? Oğlanın beynine kazıya kazıya teklif ettirdin ya. Kızım senin işin kadar
