Aşağıberçim'e vardıklarında sabah ezanı okunmak üzereydi. Yol boyunca Arif abisi iyi olup olmadığını sormuştu ama Ömer efendiden tek ses duyulmadı. Hala hastanede gördüğü görünülerde, diline dolanan sözlerdeydi aklı. "O benim karım" demişti. Onu başkaları da o halde gördü diye hiddetlenmişti. Üstelik başı döndüğü halde onun koluna girmek yerine, duvara tutunmayı tercih etmişti Gülfidan. Bu kızın tersi de hiç kimseninkine benzemiyordu ulan. Evin kapısından girdiklerinde kimsenin uyumadığını ve onları beklediklerini gördüler. Gülfidan'ın alnında ufak bir bandaj vardı, rengi solgundu ama ayağıynan gelmişti şükürler olsun.
- Kızım, eyi misin Gülfidan'ım?
- Eyim ana merak etme. Tansiyonum aşağı oynamış, ondan dengilivermişim. (bayılmak)
- Ne etcez dedi mi doktor, illaç neyim verdi mi?
- Ve
