Bir insanın gurbet elde asimile olması, yani ailesinin öğretilerinden uzaklaşması sanıldığından daha kolaydır aslında. Ancak; Ömer'i ana babasının dahi tanıyamıyor oluşu, sadece gurbetin azizliğinden değil elbette. Ömer 25'ine kadar ağzına içki sürmezdi mesela. Tamamlamasa da orucunu tutmaya çalışır, Cuma namazlarını aksatmaz, zinaya da bulaşmazdı. 25'inde Ayşe'ye kavuştu, 25'inde Ayşe'yi kaybetti de bambaşka adam oldu Ömer. Belkim hamurunda vardı kaypaklık, belkim de gelip geçici bir dönemdi bu Ömer için. İşte anası babası da öyle olduğuna inandığından Gülfidan'ın başını yaktı ya. Şimdi sürekli dillendirseler de; "Biz büyük bir vebale girdik." diye düşünseler de iş işten çoktan geçmişti.
Ramazan'ın başında birkaç gün niyetlenen Ömer; yaz dedi, iş güç dedi, zaten içtiğim içki orucumu hiç
