Tahnia's Point of View
Kunot-noo akong pumasok sa kwarto dahil takang-taka ako sa ikinikilos ni Sebastian.
Unang beses ko siyang narinig na magpasalamat; na makita siyang ngumiti nang totoo—na para bang ibang tao ang kausap ko. He was way too far from the Sebastian I used to know.
I didn't know he could smile like that; that he could thank and appreciate someone genuinely.
Baka epekto lang 'yon ng gamot. For sure, he'll be back to his usual self once he recovers.
Ewan ko ba, parang mas gugustuhin ko na lag na maging pangit ang ugali niya kaysa sa ipinakita niya kanina. Siguro kasi mas madaling umiwas kapag gano'n. Mas madaling maghanap ng rason para lumayo. Mas madaling magalit. Mas madaling hindi siya pansinin.
Ayokong bumait siya sa akin. I don't want him to be a decent man—a gen
