หลายวันต่อมา
“นี่มันอะไร! แกบอกฉันมาสิ!!!” เสียงของพ่อดังขึ้นพร้อมกับเอกสารในมือที่ปาลงโต๊ะกลางอย่างไม่พอใจ
“.....” ผมนั่งเงียบ มองเอกสารที่โต๊ะด้วยความรู้สึกหลากหลาย
“ฉันบอกให้แกตอบฉันมา!” พ่อตะคอกออกมาอีกครั้งหลังไม่ได้คำตอบ
“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับพ่อ” เสียงไอ้วาโยดังออกมา
“ใจเย็นเหรอ! แกจะให้ฉันใจเย็นกับสิ่งที่พี่แกทำได้เหรอ!” พ่อหันไปตอบมันอย่างไม่พอใจเหมือนเดิม ตอนนี้ไม่ว่าใครก็คงเข้าหน้าท่านไม่ติด
“บอกแม่ได้ไหมวา ว่าเรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่ อย่าให้แม่ต้องถามจากตาโย” เป็นแม่ที่พูดขึ้นบ้าง ถึงจะไม่ได้ตะคอกเหมือนพ่อ แต่ก็บอกได้ดีว่าตอนนี้ท่านไม่พอใจมากแค่ไหน
“ก็อย่างที่ทุกคนรู้นั่นแหละครับ” ผมไม่รู้จะพูดอะไรหรือแก้ตัวยังไง ในเมื่อผมคิดว่าพวกท่านน่าจะเข้าใจดีแล้ว
“หมายความว่าที่แกทำไป แกหลอกพ่อกับแม่งั้นเหรอ” แม่พูดขึ้นอีกครั้งหลังจากผมตอบไปแบบนั้น
แต่ผมก็เงียบ เพราะสิ่งท
