หนึ่งอาทิตย์กับการที่ผมเฝ้าเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้านรินกับห้องที่ผมเปิดไว้ แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นนอกจากคำพูดที่คอยไล่ผมที่หนักขึ้นทุกวัน คำพูดที่แสนเย็นชาและไร้เยื่อใยต่อผม แม้แต่สิ่งที่ผมซื้อให้เธอ พอผมมาอีกครั้งก็จะเห็นมันแขวนไว้ที่เดิม หรือมากสุดก็อยู่ถึงขยะหน้าบ้าน
ผมยอมรับว่าผมเจ็บ แต่คิดว่าคงเจ็บไม่เท่าที่เธอเคยโดน ผมเสียใจ แต่ก็คงน้อยกว่าที่เธอเคยเป็น และน้อยใจ แต่มันก็คงเทียบไม่ได้กับที่ผมเคยทำให้เธอรู้สึก
ถึงแม้ตอนนี้มันแทบจะหมดแรง แทบจะไม่ไหว แต่ผมก็เฝ้าและทนมันต่อ ผมได้แต่บอกตัวเองว่ามันพึ่งผ่านมาอาทิตย์เดียวเองที่ผมโดน ขนาดรินรดาเธอโดนผมหลอกมาตั้งหลายเดือนเธอยังทนได้ เธอน้อยใจผมมาตั้งหลายเดือนเธอยังอยู่กับผม แล้วผมที่เป็นลูกผู้ชาย แค่นี้ผมจะทนไม่ได้ได้ยังไง
“ฉันบอกให้คุณกลับไปได้แล้ว ฉันเบื่อจะออกมาพูดกับคุณแล้วนะ” น้ำเสียงที่เหนื่อยหน่ายพูดขึ้น
ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นใจเธอ เพราะ
