ตั้งแต่กลับมากรุงเทพ ฉันก็ให้พี่วายุไปเช้าเย็นกลับตลอด ถึงแม้ว่าบ้านเขาจะอยู่ไกลจากบ้านฉันมาก เพราะบ้านฉันอยู่ชานเมืองรอบนอกเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่เคยบ่นให้ฉันได้ยิน และเขาก็ทำได้ทุกวัน เพียงแต่พอมาเขาก็มีเวลาในแต่ละวันอยู่กับลูกน้อยลง เพราะการเดินทางในเมืองใหญ่ค่อนข้างติดขัด ทำให้กว่าเขาจะมาจะไป ก็กินเวลาพอสมควร
และวันนี้ก็ฉันคิดว่าถึงเวลาที่สมควรแล้วที่ฉันจะพูดกับเขาอย่างจริงจัง
“คุณวายุ” ฉันเรียกเขาขึ้นหลังจากเอาลูกนอน ตอนนี้เราอยู่ในห้องสามคนพ่อแม่ลูก ส่วนยายฉันก็ไปเอนตัวที่ห้องตัวเอง
“ครับ” เขาขานรับฉันพร้อมกับหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาเศร้าๆ เขาเองก็คงจะรู้ด้วยตัวเองสินะ ว่าวันนี้มาถึงแล้ว
“เรื่องที่ฉันเคยให้เวลาคุณ ตอนนี้ฉันว่ามันก็น่าจะพอดีแล้วนะคะ” ฉันเกริ่นออกไปพร้อมกับดูปฏิกิริยาจากเขา ที่ตอนนี้เริ่มไม่ดีเท่าไหร่
“ครับ” เขาขานรับเสียงสั่นพร้อมกับก้มหน้าหลบตาฉัน
“ถ้าฉันจะบอกคุ
