วายุ
ตอนนี้ผมก็อยู่ที่ห้องของรินรดาเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ ส่วนเสื้อผ้าดีที่ผมพอมีติดรถตลอดเพราะว่าเดินทางบ่อยเลยมีสำรองไว้ที่รถเผื่อฉุกเฉินทำให้ไม่ลำบาก
“เดี๋ยวรินเป่าผมให้นะคะ” รินรดาพูดขึ้นหลังจากผมเดินออกจากห้องน้ำ
“ขอบคุณครับ” ผมพูดก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
ถึงห้องของเธอไม่ได้ใหญ่อะไร แต่ก็ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบทำให้ดูไม่แคบจนเกินไป
รินรดาจัดการเป่าผมให้ผมด้วยความเบามือจนผมรู้สึกสบาย แต่ไม่นานผมของผมก็แห้งเพราะมันไม่ได้ยาวอะไร รินรดาเก็บไดร์เป่าผมลงลิ้นชักเหมือนเดิม
“พี่วายุนอนบนเตียงนะคะ เดี๋ยวรินจะนอนโซฟา” แล้วรินรดาก็พูดขึ้นหลังจากเก็บของเสร็จ นั่นทำให้ผมชักหน้าไม่พอใจ
“ทำไมต้องนอนโซฟา” การที่ผมมานอนกับเธอแล้วเธอไปนอนโซฟามันจะมีประโยชน์อะไร แล้วแบบนี้ผมจะมานอนทำไมทั้งที่ไม่ได้สะดวกสบายเท่าคอนโดผมเลย
“เอ่อ” รินรดาดูลังเลและไม่กล้าพูดออกมา แต่ผมก็แทรกขึ้
