วายุ
“ทำไมวาต้องไปสนใจมันด้วย ยังไงมันก็รู้เรื่องแล้ว” ตังเมพูดออกมาอย่างไม่พอ
“แล้วยังไง จะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ!” ผมถามเธอกลับอย่างไม่สบอารมณ์
“แล้วยังไงคะ ถ้าวาไม่ยอมหย่าสักอย่างเธอจะทำอะไรได้ ฟ้องหย่าแล้วยังไง หลักฐานมีพอหรือยัง ถึงมีวาก็แค่ใช้เงินยังไงก็ชนะได้ลูกมาเลี้ยงเองแล้ว” ตังเมยังคงพูดขึ้นอย่างไม่ยอมเหมือนเดิม ถึงสิ่งที่เธอพูดจะมีเหตุผลจริงๆ ก็เถอะ
“เลิกพูดได้แล้ว!” ผมบอกเธอออกไปก่อนจะหันตัวเดินออกจากห้อง
ที่ทะเลาะกันก็เพราะว่าผมจะกลับไปคุยกับรินรดานี่ไง ตังเมก็เลยงี่เง่าไม่ให้ผมไป แต่ยังไงผมก็ต้องไป
“ที่วาเป็นแบบนี้หรือเพราะว่าวารู้สึกอะไรกับมัน!” น้ำเสียงของตังเมที่ตะโกนไล่หลังของผมดังขึ้นถามอย่างไม่พอใจ
พอผมได้ยินแบบนั้นผมก็หยุดชะงักก่อนจะหันกลับไปมองตังเม แต่ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
ใช้เวลาพอสมควรผมก็มาถึงห้องของรินรดา และดีที่ผมมีกุญแจห้องของเธออยู่ตั้
