รินรดา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะห้องดังขึ้นทำให้ฉันวางมือจากหนังสือแล้วเดินมาเปิดประตู เพราะปกติไม่ค่อยมีใครมาหาฉัน ถ้าเป็นพี่วายุเขาก็มีกุญแจไม่น่าเคาะ
“อ้าวโย”
“พี่ริน” เสียงของวาโยดังขึ้นเรียกฉัน
“มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ” ฉันถามไปเพราะนี่ก็หัวค่ำแล้วแต่วาโยมาหาฉันที่นี่ต้องมีอะไรสำคัญหรือด่วนหรือเปล่า
ส่วนตอนนี้ฉันก็อยู่ห้องคนเดียว ตั้งแต่วันที่ฉันกับพี่วายุทะเลาะกันพี่วายุก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย และแน่นอนว่าเขาไม่พูดกับฉันเลยเหมือนกันนอกจากเรื่องงานที่พูดแทบนับคำได้
พูดแบบประหยัดคำ
“พี่รินว่างหรือเปล่าครับ” วาโยถามขึ้น
“ว่างจ้ะ” ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับแม่และเด็ก
“งั้นไปกับผมก่อนได้ไหม”
“หืม ไปไหนเหรอ” ฉันถามกลับอย่างแปลกใจ เพราะสีหน้าของวาโยเหมือนกับกำลังมีเรื่องในใจ
“ไปก่อนเถอะครับ น้ำรออยู่”
“จ้ะ” ฉันตอบก่อนจะกลับไปเอากระเป๋าของตัวเองแล้วออกมากับว
