"Ma, payakap ako." lambing ni Flora Amor sa ina habang magkatabi silang nakaupo sa loob ng bus.
"Naku, disiotso ka na pero para ka pa ring bata kung maglambing." Anang inang di kakikitaan ng panghihina. Ni hindi pansing galing ito sa mahabang pagkakatulog sa ospital.
Humagikhik siya't niyakap itong mahigpit saka ipinikit ang mga mata. Tama, tama ang naging desisyon niyang lumayo sila sa lugar kung saan siya nagdanas ng di mapapantayang pagdurusa. Kung mananatili pa sila duon, baka tuluyan na siyang mabaliw sa kakaisip sa nangyari. Ayaw na niyang maalala pa ang lahat lalo na ang ginawa ni Dixal sa kanya. Nagawa niyang tanggapin ang trahedya ng kanyang mga magulang, pero di niya kayang tanggapin ang ginawa nitong panloloko at pagtataksil sa kanya.
Ahh, malaya na siya. Kalilimutan niya
