วันต่อมา
กว่าที่มาวินจะปล่อยให้อัญญาได้นอน ก็เกือบพระอาทิตย์ขึ้น ไม่รู้ว่ามาวินเอาเรียวแรงมากจากไหน ถึงได้จับเธอกระแทกอย่างคนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ร่างบางที่ลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็กวาดสายตามองขึ้นมามองที่ใบหน้าของคนที่นอนกอดเธออยู่ เวลาที่มาวินหลับ มันเหมือนคนละคนกับตอนตื่นเลย เพราะเวลาที่เขาหลับมันช่างเหมือนเด็กน้อยที่ไม่มีพิษสงค์ไม่มีความร้ายกาจ แต่หากเป็นช่วงเวลาที่มาวินตื่น เขาจะเป็นคนที่ร้ายกาจมากๆ และเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด อัญญามองใบหน้าของมาวินอยู่นาน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมมาวินไม่ปล่อยเธอไปเหมือนผู้หญิงที่เขาเคยนอนด้วย หรือว่ามาวินจะคิดอะไรกับเธอกันแน่ ความคิดในหัวของอัญญาคิดออกมาแบบนี้ ผ่านไปไม่นานคนตัวเล็กก็หยุดความคิดที่เริ่มจะคิดไปไกลเอาไว้ แล้วค่อยๆ เอาแขนของมาวินออกจากตัวเธอ เธอพยายามทำให้เบาที่สุด แต่มาวินก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
“ จะไปไหน ”
เสียงทุ้มงัวเงียถามคนตัวเล็ก แท
