สองเท้าเล็กของอัญญาก้าวเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ของเธอหลังจากที่หญิงสาวตัวเล็กได้วางสายจากมาวินไปแล้ว พออัญญาเดินเข้ามามาถึงภายในบ้านก็เจอผู้เป็นแม่ของเธอที่นั่งเล่นอยู่ภายในห้องรับแขก หญิงสาวตัวเล็กเลยเดินเข้าไปหาแม่ของ เธอทันที
“ หม่ามี๊คิดถึงจังเลยค่ะ ”
เสียงหวานพูดขึ้นมาก่อนที่เธอนั้นจะเดินถึงแม่ของเธอสะอีกอัญญาเดินเข้าไปนั่งที่ด้านข้างของแม่ของเธอและสวมกอดยาหยีผู้เป็นแม่ของเธอเอาไว้พร้อมกับซบใบหน้าลงที่อกของแม่อย่างอ้อนเหมือนเด็กน้อย
“ คิดถึงหม่ามี๊ แต่ก็ไม่กลับบ้านจนต้องให้หม่ามี๊ ถามวันที่แน่นอนไม่รู้ว่าที่คอนโดของลูกมีอะไรดีหรือเปล่านะ ”
คนเป็นแม่ทำพูดเหมือนน้อยใจลูกสาวของตัวเอง ทั้งๆ ที่ปกติแล้วอัญญาหรือนอร์เวย์ลูกสาวและลูกชายของเธอก็ไม่ค่อยได้มานอนที่บ้านอยู่แล้ว หากเป็นนอร์เวย์รายนั้นตั้งแต่ ใช้ชีวิตอยู่คอนโดก็ไม่ค่อย ได้มานอนที่บ้านสักเท่าไหร่ต่างจากอัญญาที่ลูกสาวของเธอ
