ไม่ได้ช่วยฟรี

1447 Words

สองเท้าของมาวินก้าวเดินตามมาทางที่อัญญาถูกใครก็ไม่รู้ดึงแขนเธอมา ทำให้เขาได้เห็นใบหน้าของชายคนนั้น และมันก็คือ คนเก่าของเธอ แล้วมันมีอะไรกับเธออีกว่ะ หลังจากวันนั้นเขาก็ให้คนของเขาตามสืบทันที เลยรู้ว่าไอผู้ชายคนเก่าของเธอ คือรุ่นพี่ของเขาปีหนึ่งและทั้งสองคนก็ได้คุยกันเพียงแค่เดือนเดียว แต่เหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างที่เข้ามาทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจบกัน ก็คือวันนั้นแหละ วันที่อัญญาร้องไห้ ตั้งแต่ตอนนั้นรุ่นพี่คนนั้นก็ไม่มายุ่งกับอัญญาอีกเลย จนมาวันนี้ มาวินก้าวเดินเข้าไปเรื่อยๆเพื่อที่จะฟังบทสนทนาของทั้งคู่ แต่ด้วยความที่เสียงเพลงในผับค่อนข้างดังมากๆ เลยทำให้ไม่ได้ยินว่าสองคนนั้นคุยกัน แต่เท่าที่ยืนมอง ไม่น่าจะคุยกันดี เขายืนดูสักพักก็เห็นว่าไอผู้ชายคนเก่าของเธอพยายามที่จะดึงอัญญาเข้าหาตัวมัน แต่อัญญาขัดขืนเเน่นอน ทำให้มาวินไม่ยืนทนดูอีกต่อไป “ ปล่อยนะ ไอพี่เฟลม ปล่อยอัญญา นะ ” พอยิ่งเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็เลยได้ยินว่า อัญญาพูดว่าอะไร ดูท่าแล้ว ไอผู้ชายคนนี้น่าจะเมาแหละ แล้วอัญญาเดินมากับมันทำไมว่ะ แต่เดี๋ยวค่อยถามเถอะ ช่วยอัญญาก่อน  “ ไม่พี่รักอัญญา เรากลับมาคบกันนะ ” ทั้งสองยื้อกันอยู่ อ่อที่แท้ก็ขอคืนดีนี้เอง แล้วถ้าผมเข้าไปยุ่งจะเสือกมั้ยว่ะ อัญญามองซ้ายมองขวาเหมือนหาคนช่วย และเธอก็มองมาเห็นผมพอดี “ อัญญามีแฟนใหม่แล้ว ปล่อยนะ มาวินช่วยอัญญาด้วย ” เธอตะโกนพูดขึ้น เหมือนกับว่าจะให้เสียงดังพอที่ผมได้ยิน มันเลยทำให้ผมคิดได้ว่าต้องเข้าไปช่วยอัญญา ผมเลยเดินเขาไปผลักไอผู้ชายคนนั้นออกจากอัญญา “ โอ้ย ไอเชี้ย ” ด้วยความที่ผู้ชายคนเก่าของเธอเมามากอยู่แล้ว เลยเซจนเกือบจะล้ม มันหันมาหาผม และพูดคำหยาบคายออกมา “ วิน ช่วยอัญญาด้วย ” เธอรีบเกาะแขนผม เหมือนกับว่าต้องการให้ผมช่วย มาวินเลยโอบไหล่เล็กของอัญญาอย่างถือวิสาสะ เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของผม แต่ผมจ้องไปที่ไอผู้ชายคนนั้น “ อย่ายุ่งกับแฟนกู เธอเป็นแฟนกูแล้ว ” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เเฝงไปด้วยความดุดันที่มีในคำพูดของมาวิน ทุกคำเขาย้ำจนเสียงดังฟังชัด สายตาที่เขามองผู้ชายคนนั้นพร้อมจะแฝดเผ่าได้เลยทีเดียว “ เหอะ ก็แค่ผู้หญิงที่กูเย..แล้ว อยากเอาอีก ในเมื่อมีผัวใหม่แล้ว งั้นกูไม่เอาก็ได้ว่ะ ” ไอรุ่นพี่คนนี้จ้องหน้ามาวินกลับแล้วพูดคำดูถูกอัญญา คำพูดของมันทำให้้ผมสติหลุดทันที จนต้องสาดหมัดหนักๆใส่มันสองสามที ปักปักปัก!!!! “ ไอเลวเอ้ย ” “ กรี๊ดด ” อัญญาไม่คิดว่ามาวินจะต่อยพี่เฟลมจนกองลงกับพื้นอย่างนั้น เธอตกใจมากในตอนแรก แต่ก็ต้องรีบดึงมาวินเอาไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะฆ่าใครตายในผับพี่ชายของเธอ ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่าเรื่องนี้มาวินไม่ผิด และครอบครัวเธอจัดการได้ แต่เธอก็ไม่อยากให้มาวินทำใคร “ วิน พอ ฮื่อ พอแล้ววิน ” อัญญาทั้งดึงแขนมาวิน แต่ก็สู้แรงของมาวินแทบไม่ได้ คนแถวนี้ก็ไม่มีใครกล้าเขามายุ่ง อัญญาเลยเข้าไปโอบกอดมาวินแน่น และร้องไห้หนักเสียงสะอื้นและความตัวสั่นของเธอ ทำให้มาวินได้สติขึ้นมา “ อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกูอีก ปัก ” มาวินกอดอัญญาไว้แน่น และก่อนที่เขาจะเดินออกจากตรงนี้ไปไม่ลืมที่จะทิ้งคำพูดนี้พร้อมกับกระทืบซ้ำผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง “ เก็บกวาดมันไปให้พ้นหน้ากู ” มาวินโอบอัญญาที่ร้องไห้ซบเขาอยู่เดินออกมาที่ลูกน้องของเขาที่ตามมาดูแล แล้วสั่งทันที มาวินพาอัญญาเดินมาตามทาง และพาออกจากผับของพี่ชายเธอไป เขาไม่รู้หรอกว่าสายตาใครต่อใครจะมองมา ตอนนี้เขารู้ว่าอัญญาน่าจะกลัวและเสียขวัญพอสมควร ที่เห็นเขาทำรุนแรงเเบบนี้ ภายในรถ มาวินพาอัญญามาที่รถของเขา แล้วสตาร์เครื่องยนต์เอาไว้ ปล่อยให้อัญญาร้องไห้อยู่แต่ดูท่าเธอจะไม่เงียบง่าย รักมันรึไงว่ะ เขามองเธออยู่นาน จนความอดทนของเขาจบลง เลยได้พูดขึ้น “ รักมันรึไง ร้องไห้ขนาดนั้น ” ถึงแม้ว่าคำพูดจะแทงใจดำเขา แต่ก็ต้องถาม เพราะต่อให้เธอรักมันเขานี่แหละจะเป็นคนขัดขวาง “ ไม่ ” เธอตอบด้วยเสียงที่สั่น คำตอบของอัญญาทำให้มาวินต้องหันไปสนใจเธอ ไม่รักแล้วร้องทำไมขนาดนี้ “ แล้วเป็นอะไร ” หากไม่ใช่เรื่องนั้น เธอร้องเพราะเรื่องอะไรกัน ” วิน เจ็บมั้ย “ เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม แต่ไม่ได้ตอบคำถามที่ผมถาม อัญญาเอ่ยถามผมแทน คำพูดของเธอทำให้ผมที่มองหน้าสวยของเธออยู่ต้องดึงเธอเข้ามากอดทันที ” เจ็บมั้ย เจ็บมากมั้ย วินทำร้ายคนอื่นเพราะอัญญา “ เธอร้องไห้และพูดกับผมด้วยเสียงสะอื่นอีกครั้ง ผมได้แต่กอดเธอแน่นแล้วลูบหลังบางของเธอ เพื่อเป็นการปลอบ ” ไม่เลย ไม่เจ็บ “ อัญญาอยู่ในอ้อมกอดของผมนานพอสมควร กว่าผมจะปล่อยเธอ พอเห็นว่าอัญญาดีขึ้นแล้ว เราทั้งคู่มองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยของอัญญามีน้ำตา ความใกล้ของเราทำให้ผมต้องทำในสิ่งที่ใจอยากจะทำ นั้นก็คือดึงอัญญาเข้ามาจูบ อื้ม!! จวบ!! ผมไม่ได้สอดลิ้นเข้าไปในโพลงปากของเธอ แต่ผมทำเพียงแค่ขบเม้มตามกลีบปากอมชมพูของอัญญาเพียงเท่านั้น และก็ไม่ได้นานเท่าไหร่ผมก็ปล่อยเธอเป็นอิสระ ” อยากกลับเข้าไปข้างในอีกมั้ย หรือจะกลับเลย “ ผมถามเธอทั้งที่ไม่ได้มองเธออีก ” กลับเลย “ เหมือนอัญญาเอง เธอจะตั้งสติได้แล้ว อัญญาตอบผมและทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถของผม แต่ก็ถูกผมล็อกประตูไว้ก่อน กึก กึก ” เดี๋ยวไปส่ง “ มาวินพูดจบ เขาก็ขับรถออกจากหน้าผับทันที ระหว่างทางเราทั้งคู่เงียบกัน จนมาวินต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน ” ให้ไปส่งที่ไหน “ ได้แต่ชำเรืองมองและรอคำตอบจากเธอ จะว่าไปเพิ่งสังเกตชุดที่อัญญาใส่อยู่ ชุดอะไรว่ะมันทั้งรัดทั้งสั้น คนอื่นใส่ผมก็ชอบมองหรอก แต่ทำไมเวลาชุดพวกนี้อยู่บนตัวอัญญา ผมต้องไม่ชอบด้วยว่ะ หึงหวงเเหละ แต่แค่ไม่มีสิทธ์ ” คอนโด เอส “ เธอไม่อยากกลับบ้าน อัญญามีคอนโดของเธอ อยู่คนละที่กับพี่ชายของเธอแต่ราคาพอๆกัน เพราะได้ของขวัญจากท่านเจ้าสัวใหญ่ที่เป็นคุณปู่ของเธอ ” อืม “ แล้วมาวินก็ขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดเอสทันที คอนโดเอส “ ขอบใจนะที่มาส่ง แล้วก็เรื่องวันนี้ ” ก่อนที่เธอจะลงรถ อัญญาไม่ลืมที่จะพูดขอบใจเพื่อนอย่างมาวิน ถึงแม้ว่าาทุกครั้งเธอและเขาจะไม่เคยพูดดีกันก็เถอะ แต่ครั้งนี้ มาวินเป็นคนช่วยเธอ เธอก็ควรจะพูดดีและขอบคุณเขา “ ไม่ได้ช่วยฟรี ” เขาไม่อยากเห็นแก่ตัวกับอัญญานะ แค่เห็นช่องทางที่จะได้อะไรจากเธอเท่านั้น บอกแล้วว่า มาวินไม่ใช่คนดี ถึงจะแอบรักเธอมานาน แต่เขาก็ไม่ใช่คนดี “ อืม อยากได้ไรก็บอกล่ะกัน ปลดล็อกฉันจะลง ” สิ่งที่เธอคิดอัญญาคิดว่ามาวินคงอยากได้สิ่งของหรืออะไร เธอเลยได้พูดออกมาแบบนั้น ” แล้วฉันจะบอก ” ความจริงเขาสามารถบอกอัญญาเลยก็ได้ว่าอยากได้อะไรจากเธอ แต่ดูแล้วอัญญาในตอนนี้คงยังไม่พร้อม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more