บทนำ

2771 Words

ดั่งพรหมลิขิตชักนำให้เด็กสาวอย่าง ‘พราวฟ้า’ และ เด็กหนุ่มอย่าง ‘กรกันต์’ ให้มาพบกันเจอกันในวันนั้น ในฐานะเพื่อนบ้านและพัฒนาไปสู่การเป็นคนรักที่ใครหลาย ๆ คนยังนึกอิจฉา ทว่าโชคชะตากลับ ‘ใจร้าย’ พัดพาให้เขาจากไปพร้อมความ ‘เกลียดชัง’ “ฟ้ารู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้วใช่ไหม!” “...” “พี่ถามว่าเธอรู้อยู่แล้วใช่ไหม!” น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานหายไปจนหมด เหลือเพียงเสียงตะโกนอย่างเจ็บแค้นใจ “ฮึก ฟ้า ฟ้า ขอโทษค่ะ” “ออกไป บอกให้ออกไปให้พ้นหน้าไงวะ!” เพล้ง! แจกันข้างเตียงผู้ป่วยถูกปาลงพื้นเต็มแรงจนมันแตกกระจายไปเต็มพื้นห้อง ไม่ต่างจากหัวใจของสองหนุ่มสาวที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ในตอนนี้เลยสักนิด คนหนึ่งแตกสลายเพราะความผิดบาปที่เธอมีต่อคนรัก... อีกคนหนึ่งแตกสลายจากการถูกหลอกลวง และสูญเสียสิ่งสำคัญ... นับจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้พบเขาอีก พราวฟ้าคิดว่าชีวิตนี้เธอและกรกันต์คงไม่มีวันได้พบเจอกันอีก ทว่าเขาหวนกลับมาอีกครั้งในวันที่ชีวิตของเธอมืดมิดที่สุด และโยนสถานะ ‘เมียเก็บแสนชัง’ ให้เธอด้วยความเคียดแค้นที่เต็มอก “ขอบคุณที่ช่วยใช้หนี้ให้ฟ้านะคะ ฟ้าจะรีบหาเงินมาคืนให้พี่กันต์ให้เร็วที่สุดค่ะ” ปึก! แก้วเครื่องดื่มในมือถูกยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างแรง ทำเอาคู่สนทนาถึงกับสะดุ้งตกใจ ก่อนน้ำเสียงเย็นเยียบจะเอ่ยเตือนความจำเธออีกครั้ง “พราวฟ้า เธอลืมไปแล้วรึไงว่าก่อนหน้านี้ตัวเองพูดอะไรไว้ เธอเคยอ้อนวอนฉันไว้ว่ายังไงบ้างจำไม่ได้แล้วรึไง” หญิงสาวรีบสั่นหน้า “ฟ้าไม่ลืมค่ะ ฟ้าบอกว่าจะยอมทำทุกอย่างตามที่พี่กันต์สั่ง พี่กันต์อยากให้ฟ้าทำอะไรพี่กันต์สั่งฟ้าได้เลยค่ะ” “ดี อย่างแรก...คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เรียกฉันว่าพี่” คำพูดของอดีตคนรักทำเอาพราวฟ้าชาไปทั้งใบหน้าและร่างกาย น้ำเสียงของเขาแฝงความเกลียดชังอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน ซึ่งเธอก็รู้ดีว่าเพราะอะไรตนเองถึงถูกเกลียด จึงก้มหน้ายอมทำตามความต้องการของเขาแต่โดยดี "ค่ะคุณกันต์" เมื่อได้สิ่งที่ต้องการอย่างแรกแล้ว ชายหนุ่มก็หยัดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาคนที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว มือหนาเชยคางมนของคนตรงหน้าขึ้นมาสบสายตากัน มุมปากหยักยกเป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจอย่างที่พราวฟ้าไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน และมันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “สิบเอ็ดล้าน คือจำนวนเงินที่ฉันซื้อตัวเธอมาในวันนี้ เพื่อแลกกับการที่เธอไม่ต้องไปขายตัวที่ซ่องของไอ้นักเลงพวกนั้น” พราวฟ้าตั้งใจจะยกมือไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้ง เธอซาบซึ้งใจจริง ๆ ที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ในวันนี้ แต่สองมือกลับต้องค้างกลางอากาศเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของกรกันต์ “แต่เปลี่ยนมาขายตัวให้ฉันแทน” เขาแสยะยิ้มร้ายกว่าเคย ก่อนจะสะบัดปลายคางของเธอทิ้ง พราวฟ้าหันกลับมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ กรกันต์หมายความว่ายังไงกันแน่ สมองของเธอคล้ายจะตื้อขึ้นมาเสียดื้อ ๆ “มะ หมายความว่ายังไงคะ” “หึ ก็หมายความว่าคนอย่างเธอมันไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าผู้หญิงขายบริการไงพราวฟ้า อ้อ แล้วอย่าคิดเข้าข้างตัวเองว่าฉันอยากนอนกับเธอนักล่ะ เพราะสำหรับฉันเธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ฉันใช้ระบายความใคร่หรอก” คนถูกตราหน้าว่า ‘ไร้ค่า’ และไม่ต่างจาก ‘ที่ระบายความใคร่’ อึ้งค้างไปหลายอึดใจ กรกันต์เปลี่ยนไปมากจนน่าใจหาย ไม่หลงเหลือความใจดี อ่อนโยนและสุภาพบุรุษเหมือนในวันวานอีกแล้ว ทุกถ้อยคำที่เขาพูดใส่หน้าเธอล้วนแต่เป็นสิ่งที่บดขยี้ศักดิ์ศรีของพราวฟ้าให้เหลือน้อยลงทุกครั้ง “ฟ้าไม่อยากทำแบบนั้น ให้ฟ้าทำอย่างอื่นแทนเถอะนะคะ” คำตอบของเธอไม่เป็นที่พอใจสำหรับกรกันต์เท่าไหร่นัก ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะบีบเข้าที่แขนทั้งสองข้างของเธอจนปวดร้าวไปหมด เขาใช้แรงบังคับให้พราวฟ้ายืนขึ้นมาเผชิญหน้ากัน “เธอต้องทำ หรืออยากไปขายตัวให้ผู้ชายไม่ซ้ำหน้าที่ซ่องล่ะ เลือกเอาสิ!” “จะให้ฟ้าทำงานใช้แรงงานอะไรก็ได้ ฟ้ายอมทำหมดทุกอย่าง แต่อย่าทำกับฟ้าแบบนี้เลยนะคะ ขอร้องละค่ะ” เธออ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แม้ก่อนหน้าเคยเอ่ยปากสัญญาว่าพร้อมจะทำทุกอย่างที่กรกันต์สั่งก็ตาม แต่เรื่องที่เขาต้องการเธอทำไม่ได้จริง ๆ หากทำแบบนั้นแล้วเธอจะเหลือศักดิ์ศรีอะไรอีก “เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อ้อนวอนขอความเมตตาจากฉันรึไงพราวฟ้า! จำไม่ได้แล้วรึไงว่าเธอกับแม่ของเธอทำอะไรไว้!” ไม่ใช่แค่น้ำเสียง แต่นัยน์ตาคู่คมของเขาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และมันคือสิ่งที่ตบหน้าพราวฟ้าเข้าอย่างจัง เธอไม่เคยลืมความผิดบาปของตัวเองเลยสักวัน ไม่เคยลืมว่าเธอทำร้ายคนที่ตัวเองรักและรักเธอไว้แสนสาหัสแค่ไหน สิ่งที่กรกันต์พูดมามันก็ถูกต้องแล้ว...คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์อ้อนวอนขอความเมตตา หรือขอการให้อภัยจากเขาเลยแม้แต่น้อย แค่คิดยังไม่ควรด้วยซ้ำไป “สิ่งที่พวกเธอทำไว้กับฉัน เรื่องเหล่านั้น ต่อให้เธอชดใช้ด้วยร่างกายและศักดิ์ศรีของเธอไปตลอดชีวิตมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้ามีสมองก็ลองคิดใคร่ครวญดูก็แล้วกัน ว่าคนอย่างเธอจะชดใช้ให้ฉันยังไงไหว” คำพูดแต่ละคำของเขาเป็นดั่งมีดนับร้อยนับพันเล่มที่กรีดลงมาบนเนื้อตัวของเธอ มันทำให้พราวฟ้าเจ็บ แต่เธอกลับหลีกหนีไปไหนไม่ได้ นั่นก็เพราะสิ่งที่กรกันต์พูดมามันคือความจริงทุกอย่าง เธอไม่มีทางชดใช้คืนในสิ่งที่เขาต้องสูญเสียไปได้ แม้จะต้องแลกชีวิตของเธออีกกี่ครั้งก็ไม่มีวันชดใช้คืนได้หมด “การได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฟ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้จริง ๆ ใช่ไหมคะ” มุมปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่คมฉายแววตื่นเต้นราวกับเฝ้ารอเวลานี้มานาน ไม่ต่างจากพวกโรคจิตที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อเลยสักนิด “แค่นั้นมันยังไม่พอหรอกพราวฟ้า เพราะฉันจะทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเคยพบเจอมาอย่างแน่นอน” ใบหน้าของเขายังยิ้มทั้งที่กำลังพูดจาข่มขู่กัน กรกันต์จับฝ่ามือคนตรงหน้ามาวางลงบนอกซ้ายของตน และกรีดแทงเธอด้วยคำพูดซ้ำ ๆ อย่างเลือดเย็น “การได้ยืนดูเธอเจ็บปวดบ้าง ฉันคิดว่าความรู้สึกที่อยู่ข้างในนี้ของฉัน ไอ้ความเจ็บที่มันอยู่ในใจฉันมาตลอดเจ็ดปี มันคงจะลดลงได้บ้าง” เธอเห็นเปลวเพลิงอยู่ในดวงตาของเขา และรู้ด้วยว่าไฟพวกนั้นมีไว้เพื่อเผาทำลายเธอ แต่พราวฟ้าก็ยังเลือกที่จะกระโจนเข้าไปให้ตัวเองถูกแผดเผา ให้เจ็บปวด ให้สาสมกับสิ่งที่เธอเคยทำผิดต่อเขา และหวังว่าสักวันหนึ่ง ‘ความแค้นและความเกลียดชัง’ ในหัวใจของกรกันต์จะเบาบางลง แล้วทำให้เขากลับมามีความสุขได้อีกครั้ง ******* ฝากกดใจ+เพิ่มเข้าชั้น และคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังให้ไร้ท์ด้วยน้าาาา ดั่งพรหมลิขิตชักนำให้เด็กสาวอย่าง ‘พราวฟ้า’ และ เด็กหนุ่มอย่าง ‘กรกันต์’ ให้มาพบกันเจอกันในวันนั้น ในฐานะเพื่อนบ้านและพัฒนาไปสู่การเป็นคนรักที่ใครหลาย ๆ คนยังนึกอิจฉา ทว่าโชคชะตากลับ ‘ใจร้าย’ พัดพาให้เขาจากไปพร้อมความ ‘เกลียดชัง’ “ฟ้ารู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้วใช่ไหม!” “...” “พี่ถามว่าเธอรู้อยู่แล้วใช่ไหม!” น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานหายไปจนหมด เหลือเพียงเสียงตะโกนอย่างเจ็บแค้นใจ “ฮึก ฟ้า ฟ้า ขอโทษค่ะ” “ออกไป บอกให้ออกไปให้พ้นหน้าไงวะ!” เพล้ง! แจกันข้างเตียงผู้ป่วยถูกปาลงพื้นเต็มแรงจนมันแตกกระจายไปเต็มพื้นห้อง ไม่ต่างจากหัวใจของสองหนุ่มสาวที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ในตอนนี้เลยสักนิด คนหนึ่งแตกสลายเพราะความผิดบาปที่เธอมีต่อคนรัก... อีกคนหนึ่งแตกสลายจากการถูกหลอกลวง และสูญเสียสิ่งสำคัญ... นับจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้พบเขาอีก พราวฟ้าคิดว่าชีวิตนี้เธอและกรกันต์คงไม่มีวันได้พบเจอกันอีก ทว่าเขาหวนกลับมาอีกครั้งในวันที่ชีวิตของเธอมืดมิดที่สุด และโยนสถานะ ‘เมียเก็บแสนชัง’ ให้เธอด้วยความเคียดแค้นที่เต็มอก “ขอบคุณที่ช่วยใช้หนี้ให้ฟ้านะคะ ฟ้าจะรีบหาเงินมาคืนให้พี่กันต์ให้เร็วที่สุดค่ะ” ปึก! แก้วเครื่องดื่มในมือถูกยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างแรง ทำเอาคู่สนทนาถึงกับสะดุ้งตกใจ ก่อนน้ำเสียงเย็นเยียบจะเอ่ยเตือนความจำเธออีกครั้ง “พราวฟ้า เธอลืมไปแล้วรึไงว่าก่อนหน้านี้ตัวเองพูดอะไรไว้ เธอเคยอ้อนวอนฉันไว้ว่ายังไงบ้างจำไม่ได้แล้วรึไง” หญิงสาวรีบสั่นหน้า “ฟ้าไม่ลืมค่ะ ฟ้าบอกว่าจะยอมทำทุกอย่างตามที่พี่กันต์สั่ง พี่กันต์อยากให้ฟ้าทำอะไรพี่กันต์สั่งฟ้าได้เลยค่ะ” “ดี อย่างแรก...คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เรียกฉันว่าพี่” คำพูดของอดีตคนรักทำเอาพราวฟ้าชาไปทั้งใบหน้าและร่างกาย น้ำเสียงของเขาแฝงความเกลียดชังอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน ซึ่งเธอก็รู้ดีว่าเพราะอะไรตนเองถึงถูกเกลียด จึงก้มหน้ายอมทำตามความต้องการของเขาแต่โดยดี "ค่ะคุณกันต์" เมื่อได้สิ่งที่ต้องการอย่างแรกแล้ว ชายหนุ่มก็หยัดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาคนที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว มือหนาเชยคางมนของคนตรงหน้าขึ้นมาสบสายตากัน มุมปากหยักยกเป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจอย่างที่พราวฟ้าไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน และมันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “สิบเอ็ดล้าน คือจำนวนเงินที่ฉันซื้อตัวเธอมาในวันนี้ เพื่อแลกกับการที่เธอไม่ต้องไปขายตัวที่ซ่องของไอ้นักเลงพวกนั้น” พราวฟ้าตั้งใจจะยกมือไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้ง เธอซาบซึ้งใจจริง ๆ ที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ในวันนี้ แต่สองมือกลับต้องค้างกลางอากาศเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของกรกันต์ “แต่เปลี่ยนมาขายตัวให้ฉันแทน” เขาแสยะยิ้มร้ายกว่าเคย ก่อนจะสะบัดปลายคางของเธอทิ้ง พราวฟ้าหันกลับมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ กรกันต์หมายความว่ายังไงกันแน่ สมองของเธอคล้ายจะตื้อขึ้นมาเสียดื้อ ๆ “มะ หมายความว่ายังไงคะ” “หึ ก็หมายความว่าคนอย่างเธอมันไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าผู้หญิงขายบริการไงพราวฟ้า อ้อ แล้วอย่าคิดเข้าข้างตัวเองว่าฉันอยากนอนกับเธอนักล่ะ เพราะสำหรับฉันเธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ฉันใช้ระบายความใคร่หรอก” คนถูกตราหน้าว่า ‘ไร้ค่า’ และไม่ต่างจาก ‘ที่ระบายความใคร่’ อึ้งค้างไปหลายอึดใจ กรกันต์เปลี่ยนไปมากจนน่าใจหาย ไม่หลงเหลือความใจดี อ่อนโยนและสุภาพบุรุษเหมือนในวันวานอีกแล้ว ทุกถ้อยคำที่เขาพูดใส่หน้าเธอล้วนแต่เป็นสิ่งที่บดขยี้ศักดิ์ศรีของพราวฟ้าให้เหลือน้อยลงทุกครั้ง “ฟ้าไม่อยากทำแบบนั้น ให้ฟ้าทำอย่างอื่นแทนเถอะนะคะ” คำตอบของเธอไม่เป็นที่พอใจสำหรับกรกันต์เท่าไหร่นัก ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะบีบเข้าที่แขนทั้งสองข้างของเธอจนปวดร้าวไปหมด เขาใช้แรงบังคับให้พราวฟ้ายืนขึ้นมาเผชิญหน้ากัน “เธอต้องทำ หรืออยากไปขายตัวให้ผู้ชายไม่ซ้ำหน้าที่ซ่องล่ะ เลือกเอาสิ!” “จะให้ฟ้าทำงานใช้แรงงานอะไรก็ได้ ฟ้ายอมทำหมดทุกอย่าง แต่อย่าทำกับฟ้าแบบนี้เลยนะคะ ขอร้องละค่ะ” เธออ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แม้ก่อนหน้าเคยเอ่ยปากสัญญาว่าพร้อมจะทำทุกอย่างที่กรกันต์สั่งก็ตาม แต่เรื่องที่เขาต้องการเธอทำไม่ได้จริง ๆ หากทำแบบนั้นแล้วเธอจะเหลือศักดิ์ศรีอะไรอีก “เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อ้อนวอนขอความเมตตาจากฉันรึไงพราวฟ้า! จำไม่ได้แล้วรึไงว่าเธอกับแม่ของเธอทำอะไรไว้!” ไม่ใช่แค่น้ำเสียง แต่นัยน์ตาคู่คมของเขาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และมันคือสิ่งที่ตบหน้าพราวฟ้าเข้าอย่างจัง เธอไม่เคยลืมความผิดบาปของตัวเองเลยสักวัน ไม่เคยลืมว่าเธอทำร้ายคนที่ตัวเองรักและรักเธอไว้แสนสาหัสแค่ไหน สิ่งที่กรกันต์พูดมามันก็ถูกต้องแล้ว...คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์อ้อนวอนขอความเมตตา หรือขอการให้อภัยจากเขาเลยแม้แต่น้อย แค่คิดยังไม่ควรด้วยซ้ำไป “สิ่งที่พวกเธอทำไว้กับฉัน เรื่องเหล่านั้น ต่อให้เธอชดใช้ด้วยร่างกายและศักดิ์ศรีของเธอไปตลอดชีวิตมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้ามีสมองก็ลองคิดใคร่ครวญดูก็แล้วกัน ว่าคนอย่างเธอจะชดใช้ให้ฉันยังไงไหว” คำพูดแต่ละคำของเขาเป็นดั่งมีดนับร้อยนับพันเล่มที่กรีดลงมาบนเนื้อตัวของเธอ มันทำให้พราวฟ้าเจ็บ แต่เธอกลับหลีกหนีไปไหนไม่ได้ นั่นก็เพราะสิ่งที่กรกันต์พูดมามันคือความจริงทุกอย่าง เธอไม่มีทางชดใช้คืนในสิ่งที่เขาต้องสูญเสียไปได้ แม้จะต้องแลกชีวิตของเธออีกกี่ครั้งก็ไม่มีวันชดใช้คืนได้หมด “การได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฟ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้จริง ๆ ใช่ไหมคะ” มุมปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่คมฉายแววตื่นเต้นราวกับเฝ้ารอเวลานี้มานาน ไม่ต่างจากพวกโรคจิตที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อเลยสักนิด “แค่นั้นมันยังไม่พอหรอกพราวฟ้า เพราะฉันจะทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเคยพบเจอมาอย่างแน่นอน” ใบหน้าของเขายังยิ้มทั้งที่กำลังพูดจาข่มขู่กัน กรกันต์จับฝ่ามือคนตรงหน้ามาวางลงบนอกซ้ายของตน และกรีดแทงเธอด้วยคำพูดซ้ำ ๆ อย่างเลือดเย็น “การได้ยืนดูเธอเจ็บปวดบ้าง ฉันคิดว่าความรู้สึกที่อยู่ข้างในนี้ของฉัน ไอ้ความเจ็บที่มันอยู่ในใจฉันมาตลอดเจ็ดปี มันคงจะลดลงได้บ้าง” เธอเห็นเปลวเพลิงอยู่ในดวงตาของเขา และรู้ด้วยว่าไฟพวกนั้นมีไว้เพื่อเผาทำลายเธอ แต่พราวฟ้าก็ยังเลือกที่จะกระโจนเข้าไปให้ตัวเองถูกแผดเผา ให้เจ็บปวด ให้สาสมกับสิ่งที่เธอเคยทำผิดต่อเขา และหวังว่าสักวันหนึ่ง ‘ความแค้นและความเกลียดชัง’ ในหัวใจของกรกันต์จะเบาบางลง แล้วทำให้เขากลับมามีความสุขได้อีกครั้ง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more