Lauren’s POV
“You know, I think I might consider your proposition.” I said to Seth matapos kong gawin ang ginagawa ko. Patapos na rin siya sa kanyang ginagawa kaya prente na lang akong nakaupo sa sofa niya.
He looked at me for a while, as if testing if I am telling the truth. Parang tinatantiya kung nagbibiro ba ako o hindi.
“O, bakit ganyan ka makatingin?”
He shook his head slowly and a ghost of smile appeared on his lips. He’s somewhat amused or something like that.
“Nothing. Are you sure this time?” Tanong niya habang unti-unting tinitipon na ang mga papel na nasa mesa niya. Siguro ay tapos na siya sa kanyang ginagawa?
“Mukha bang hindi? I’m a good citizen, Seth. I help those who are in need.” I smirked. Nah, ngayon lang nga ako tumulong sa isang professor e.
Another smile ap
