ตอนที่ 2: คนที่ต้องการให้ฉันตาย

1636 Words

ตอนที่ 2 คนที่ต้องการให้ฉันตาย P1 "อื้อ..." ม่านฟ้าขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดแล่นผ่านศีรษะราวกับถูกของหนักกระแทก ลมหายใจติดขัด หัวใจยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ภาพสุดท้ายก่อนสติจะดับยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ เสียงปืน... เสียงระเบิด... เลือดที่ไหลนองพื้น และผู้ชายคนหนึ่ง... ผู้ชายที่เธอเกลียดมาตลอดห้าปี กลับยืนเอาร่างของตัวเองบังกระสุนให้เธอ "ธีโอ!" ม่านฟ้าสะดุ้งลุกขึ้นนั่งทันที เหงื่อเย็นชุ่มทั่วแผ่นหลัง เธอหอบหายใจแรง ดวงตาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า กลับไม่ใช่ห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล ไม่มีเพดานสีขาว ไม่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ไม่มีเสียงเครื่องวัดชีพจร มีเพียงห้องนอนกว้างที่คุ้นเคย ผ้าม่านสีครีมพลิ้วไหวตามแรงลม แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ยังอยู่ในตำแหน่งเดิม เหมือนเมื่อห้าปีก่อน ม่านฟ้าค่อย ๆ หันศีรษะไปมองรอบห้อง หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาที จนสายตาหยุดอยู่ที่... ชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ มันถูกแขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ลูกไม้ละเอียดสะท้อนแสงอาทิตย์อ่อน ๆ เหมือนกำลังรอเจ้าสาวสวมใส่ ม่านฟ้าเบิกตากว้าง "...ไม่จริง" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนรีบลุกลงจากเตียง ขาแทบหมดแรง แต่เธอยังคงฝืนเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มือสั่นจนแทบจับเครื่องไม่อยู่ หน้าจอสว่างขึ้น ตัวเลขวันที่ปรากฏชัดเจน 14 กุมภาพันธ์ ปี... เมื่อห้าปีก่อน ก่อนวันแต่งงานของเธอกับธีโอ หนึ่งวัน โทรศัพท์หล่นจากมือ ตกลงบนพรมอย่างไร้เสียง ม่านฟ้ายืนนิ่ง ร่างกายแข็งค้าง น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นจนบดบังภาพตรงหน้า "ฉัน..." "กลับมาแล้วเหรอ..." เธอยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง สัมผัสได้ถึงไออุ่นของผิวหนัง ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่วิญญาณ ไม่ใช่ภาพหลอน เธอกลับมาแล้วจริง ๆ กลับมายังวันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป หญิงสาวรีบยกมือแตะหน้าท้องของตัวเอง ไม่มีผ้าพันแผล ไม่มีความเจ็บปวด หน้าท้องยังแบนราบ ลูกของเธอ... ยังไม่ได้ถือกำเนิด แต่ก็ยังไม่ได้จากไป ม่านฟ้าทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ก่อนกอดตัวเองแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "ลูก..." "แม่ขอโทษ" "ครั้งก่อน..." "แม่ปกป้องหนูไม่ได้" เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา เธอร้องไห้อยู่นาน ทั้งเพราะเสียใจ ทั้งเพราะดีใจ และทั้งเพราะยังไม่อาจเชื่อว่าโชคชะตาจะมอบโอกาสครั้งที่สองให้กับเธอ แต่แล้ว... ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับมีใครเปิดประตูความทรงจำ ธีโอ... ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าลิฟต์ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือด รอยยิ้มเศร้า ๆ ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ถ้าคุณมีโอกาสเริ่มต้นใหม่..." "อย่าเสียเวลาเกลียดผมนะ" หลังจากนั้น... เสียงปืนก็ดังขึ้น ร่างสูงทรุดลงต่อหน้าต่อตาเธอ เลือดสีแดงสดไหลนองพื้น "ธีโอ..." ม่านฟ้ากำมือแน่น หัวใจเจ็บราวกับถูกบีบ ชาติก่อน... เธอเกลียดเขา โทษเขาสำหรับทุกอย่าง โทษเขาที่ไม่เคยอธิบาย โทษเขาที่เงียบ โทษเขาที่ทำเหมือนไม่รักเธอ แต่ในวินาทีสุดท้าย คนที่ยอมตายแทนเธอ กลับเป็นเขา ส่วนคนที่เธอไว้ใจที่สุด... กลับเป็นคนส่งเธอไปตาย ม่านฟ้าหลับตาลง สูดลมหายใจลึก เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน กลับเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ เธอเดินไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่ หญิงสาวในกระจกยังอายุเพียงยี่สิบหกปี ยังไม่ผ่านความเจ็บปวดทั้งหลาย แต่คนที่อยู่ข้างใน... ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกแล้ว ม่านฟ้ามองเงาสะท้อนของตัวเอง ก่อนพูดช้า ๆ "ครั้งนี้..." "ฉันจะไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ อีก" "ฉันจะหาความจริง" "ฉันจะปกป้องลูก" "และจะไม่ยอมให้ใครใช้ชีวิตของฉันเป็นหมากอีก" เธอเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเย็นเยียบลงทีละน้อย ไม่ว่าจะเป็นริสา... อชิ... หรือคนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังทั้งหมด เธอจะเปิดโปงพวกมันทีละคน และเปลี่ยนจุดจบของชีวิตตัวเอง ให้ได้ ทันใดนั้น... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมเสียงหวานที่เธอไม่มีวันลืม "พี่ฟ้าคะ..." "ตื่นหรือยังคะ" ม่านฟ้าชะงัก กำหมัดแน่น เพราะเจ้าของเสียงนั้นคือ... ริสา... ก๊อก... ก๊อก... "พี่ฟ้าคะ" เสียงหวานดังขึ้นอีกครั้ง "ได้เวลาแต่งตัวแล้วนะคะ" "อีกไม่นานพี่ธีโอก็มาถึงแล้ว" ม่านฟ้ายืนนิ่งอยู่หน้ากระจก ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ เธอจำเสียงนี้ได้ดี ชาติที่แล้ว... เสียงเดียวกันนี้ คือเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง ริสา น้องสาวต่างแม่ที่เธอรักราวกับน้องแท้ ๆ เด็กผู้หญิงที่เธอคอยปกป้องมาตั้งแต่เล็ก คนที่เธอยอมแบ่งทุกอย่างให้ แม้กระทั่งความรักจากคุณปู่ แต่ตอนนี้... ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเธอกลับเย็นเฉียบ ภาพรอยยิ้มของริสาบนบันไดในคืนที่เธอตกลงมา ยังติดอยู่ในหัวไม่หาย ม่านฟ้าสูดลมหายใจลึก ก่อนเดินไปเปิดประตู แกร๊ก... ประตูค่อย ๆ เปิดออก หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีในชุดเดรสสีชมพูอ่อนยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง ใบหน้าหวานละมุน ดวงตากลมโตใสซื่อ หากไม่เคยรู้จักมาก่อน คงไม่มีใครเชื่อว่าใบหน้าที่ดูอ่อนโยนนี้ จะซ่อนความทะเยอทะยานเอาไว้ "พี่ฟ้า" ริสายิ้มกว้าง ก่อนโผเข้ามากอด "หนูเป็นห่วง" "เมื่อคืนพี่ดูเครียดมาก" ม่านฟ้ารู้สึกถึงอ้อมกอดนั้น อ้อมกอดที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว แต่วันนี้... มันกลับเย็นชา เธอค่อย ๆ ดันริสาออกอย่างสุภาพ "พี่ไม่เป็นไร" ริสาชะงักเล็กน้อย เพราะปกติ ม่านฟ้ามักจะกอดตอบทุกครั้ง "พี่..." "โกรธหนูหรือเปล่า" ม่านฟ้ายิ้มบาง ๆ "ทำไมพี่ต้องโกรธ" "ก็..." ริสาหัวเราะแห้ง ๆ "ไม่มีอะไรค่ะ" ม่านฟ้ามองใบหน้าของน้องสาวนิ่ง ในชาติที่แล้ว เธอคงรีบปลอบ คงรีบบอกว่าไม่เคยโกรธ แต่ชาตินี้... เธอเลือกที่จะเงียบ เพราะเธออยากเห็น ว่าริสาจะทำอะไรต่อ ความเงียบเพียงไม่กี่วินาที กลับทำให้ริสาดูอึดอัดขึ้นมา "เอ่อ..." "คุณแม่ให้หนูมาตาม" "ทุกคนรออยู่ข้างล่าง" "พี่ธีโอมาถึงแล้ว" ชื่อของธีโอ ทำให้หัวใจของม่านฟ้ากระตุก เธอหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนพยักหน้า "ไปกันเถอะ" ... บันไดหินอ่อนทอดยาวลงสู่โถงรับแขก ทุกอย่างเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด ภาพวาดราคาแพง โคมไฟคริสตัล แจกันดอกลิลลีสีขาว แม้กระทั่งกลิ่นกาแฟที่ลอยมาจากห้องรับแขก ก็ยังเหมือนเดิม ม่านฟ้าหยุดยืนอยู่บนขั้นบันได สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนหัวใจจะสั่นวูบ โคมไฟคริสตัล... แบบเดียวกับที่ตกลงมาในคืนแห่งความตาย เธอกำราวบันไดแน่น ร่างกายเย็นเฉียบ "พี่ฟ้า?" ริสาเรียกเบา ๆ ม่านฟ้าสะดุ้ง ก่อนรีบเดินลงบันไดต่อ เมื่อมาถึงห้องรับแขก ชายร่างสูงในสูทสีดำกำลังยืนคุยกับคุณปู่อยู่ ไหล่กว้าง แผ่นหลังตรงสง่า ทรงผมเนี้ยบไร้ที่ติ เพียงเห็นแผ่นหลังนั้น ม่านฟ้าก็จำได้ทันที ธีโอ... เขายังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ได้ล้มลงต่อหน้าเธอ ยังไม่ได้เอาร่างมาบังกระสุน ชายหนุ่มหันกลับมา ดวงตาสีเข้มสบเข้ากับเธอพอดี เวลาราวกับหยุดเดิน ม่านฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ภาพสุดท้ายก่อนตายซ้อนทับกับภาพตรงหน้า เธอเห็นเลือด... เห็นรอยยิ้มเศร้าของเขา เห็นคำพูดสุดท้าย "อย่าเสียเวลาเกลียดผมนะ" ดวงตาของม่านฟ้าร้อนผ่าว น้ำตาแทบไหลออกมา แต่เธอรีบก้มหน้าลง ซ่อนความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ เธอจะร้องไห้ไม่ได้ ยังไม่ใช่ตอนนี้ ธีโอเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ระยะห่างเพียงหนึ่งก้าว เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เมื่อคืน..." "คุณนอนไม่ค่อยหลับใช่ไหม" ม่านฟ้าชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ประโยคนี้... เหมือนเดิมทุกคำ ในชาติที่แล้ว เช้าวันก่อนแต่งงาน ธีโอก็พูดแบบนี้ ไม่มีผิด แต่ตอนนั้น เธอเพียงยิ้มแล้วตอบว่า "ตื่นเต้นนิดหน่อย" ทว่าชาตินี้... เธอกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่เหมือนเดิม ธีโอกำลังมองเธอ ไม่ใช่สายตาเย็นชาเหมือนในความทรงจำ แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วย... ความเป็นห่วง เพียงแค่เขาเก็บมันไว้ลึกมาก จนชาติที่แล้ว เธอไม่เคยสังเกตเห็นเลย ม่านฟ้ากำชายกระโปรงแน่น ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ "นิดหน่อยค่ะ" ธีโอพยักหน้า สายตาของเขาเลื่อนไปมองหน้าต่าง เหมือนกำลังระวังอะไรบางอย่าง จากนั้นจึงหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หลังอาหารเช้า..." "ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ" ม่านฟ้าขมวดคิ้ว เรื่องสำคัญ? ชาติที่แล้ว... ไม่มีเรื่องนี้ เธอเริ่มแน่ใจแล้วว่า การกลับมาครั้งนี้ ไม่ได้มีแค่เธอที่เปลี่ยนไป และบางที... อนาคตก็กำลังเริ่มเปลี่ยนแล้วเช่นกัน... โปรดติดตาม P2

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more