ตอนที่ 2 : ความตายของม่านฟ้า [จบ]

2256 Words

ตอนที่ 1 ความตายของม่านฟ้า โครม! ประตูห้องผู้ป่วยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า ดังราวกับคนด้านนอกกำลังใช้ของแข็งพังมันลงมา ม่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ตลอดชีวิตที่ผ่านมา... เธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งหลังจากสูญเสียลูก สภาพจิตใจของเธอยิ่งเปราะบาง ธีโอก้าวมายืนบังหน้าเตียงทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาปิดบังเธอไว้เกือบทั้งหมด ดวงตาคมจับจ้องประตูอย่างไม่กะพริบ นิ้วชี้แตะไกปืนอย่างมั่นคง ไม่มีอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ธีโอ..." ม่านฟ้าเรียกเสียงเบา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร กลัวคนด้านนอก... หรือกลัวผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ธีโอไม่หันกลับมา สายตาของเขายังคงจับอยู่ที่ประตู "ไม่ต้องพูด" เขาเอ่ยเสียงต่ำ "ถ้ามีโอกาส..." "รีบวิ่งออกทางประตูด้านหลังทันที" ม่านฟ้าหันไปมอง เพิ่งสังเกตว่าห้องผู้ป่วยมีประตูอีกบาน ซ่อนอยู่หลังม่านสีเทา "แล้วคุณล่ะ" เธอถามโดยไม่รู้ตัว ธีโอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ "ผมตามไป" คำตอบนั้น ทำให้หัวใจของม่านฟ้ากระตุก แม้เธอจะโกรธ แม้จะเสียใจ แม้จะเชื่อว่าเขาเป็นคนทรยศ แต่ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ผู้ชายคนนี้กลับเลือกยืนอยู่ข้างหน้าเธอ โครม! เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กลอนประตูเริ่มบิดเบี้ยว รอยร้าวปรากฏขึ้นตรงวงกบ ธีโอสูดลมหายใจลึก ก่อนกดปุ่มเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในนาฬิกาข้อมือ เพียงไม่กี่วินาที เสียงในหูฟังไร้สายก็ดังขึ้น "คุณธีโอ!" เสียงชายคนหนึ่งดังผ่านอุปกรณ์สื่อสาร "ทีมหนึ่งถูกซุ่มโจมตีครับ" "คนของเราล้มไปสาม" ธีโอขมวดคิ้ว "ภีมอยู่ไหน" "กำลังขึ้นไปหาคุณครับ" "เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที" สัญญาณตัดไป ม่านฟ้ามองธีโออย่างตกตะลึง นี่ไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าเขาเป็นเพียงนักธุรกิจผู้เย็นชา แต่วันนี้ เขากลับสั่งการทุกอย่างราวกับเตรียมรับมือเหตุการณ์นี้มานานแล้ว "คุณ..." ม่านฟ้าพึมพำ "คุณรู้ว่าจะมีคนมาฆ่าฉัน?" ธีโอหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความหนักใจ "ใช่" คำตอบนั้น ทำให้เลือดในกายของม่านฟ้าเย็นเฉียบ "แล้วทำไม..." "คุณไม่บอกฉัน" ชายหนุ่มเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เพราะผมยังหาตัวคนบงการไม่เจอ" "ถ้าคุณรู้ก่อน" "คุณจะตกอยู่ในอันตรายมากกว่าเดิม" ม่านฟ้ากำผ้าห่มแน่น เธอไม่เข้าใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมา อะไรคือเรื่องจริง อะไรคือเรื่องโกหก ทันใดนั้น ปัง! เสียงปืนดังขึ้นจากอีกฟากของประตู กระสุนทะลุแผ่นไม้เข้ามา เฉียดหัวเตียงไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เศษไม้กระเด็นใส่ใบหน้าของม่านฟ้า เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ ธีโอรีบกดศีรษะของเธอลง "หมอบ!" ก่อนที่เสียงปืนอีกหลายนัดจะดังตามมาติด ๆ ปัง! ปัง! ปัง! ห้องผู้ป่วยที่เคยเงียบสงบ กลายเป็นสนามรบทันที... ตอนที่ 1 ความตายของม่านฟ้า P2/1B เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง ปัง! ปัง! ปัง! กระจกบานใหญ่แตกกระจาย เศษแก้วปลิวว่อนทั่วห้อง ม่านฟ้าหลับตาแน่น สองมือยกขึ้นป้องศีรษะตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ... มีคนต้องการให้เธอตายจริง ๆ ธีโอหมอบลงข้างเตียง ก่อนยกปืนขึ้นเล็งไปที่ประตู ทันทีที่บานประตูถูกถีบเปิดออก ปัง! เสียงปืนของธีโอดังขึ้นก่อน ชายชุดดำคนแรกทรุดลงทันที คนที่สองรีบหลบเข้าหลังกำแพง พร้อมยิงสวนกลับ กระสุนเฉี่ยวกำแพงเหนือศีรษะของธีโอ ปูนแตกกระจาย แต่เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา ทุกการเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำราวกับผ่านการฝึกฝนมานานหลายปี ม่านฟ้ามองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง นี่คือผู้ชายคนเดียวกับที่กลับบ้านตรงเวลาทุกคืน นั่งอ่านเอกสารเงียบ ๆ ในห้องทำงาน และไม่เคยยกเสียงใส่เธอเลยสักครั้ง เขาเป็นใครกันแน่... ปัง! ธีโอยิงอีกนัด ชายชุดดำคนที่สองล้มลง แต่ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามา พวกมันไม่ได้มาแค่สองคน ธีโอกดปุ่มที่หูฟังอีกครั้ง "ภีม!" "ถึงแล้วครับ!" สิ้นเสียงนั้น ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก็พุ่งเข้ามาทางประตูด้านหลัง ในมือถือปืนสั้นสองกระบอก เขายิงคุ้มกันทันที ปัง! ปัง! "คุณธีโอ!" "ทางเดินฝั่งตะวันตกถูกปิดหมดแล้วครับ" "พวกมันมีอย่างน้อยสิบคน" ธีโอขมวดคิ้ว "รถเตรียมไว้หรือยัง" "เรียบร้อยครับ" "แต่..." ภีมหยุดพูด สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "มีคนในทีมของเราหักหลัง" ม่านฟ้าหันไปมองทันที คนในทีม... หักหลัง? ธีโอเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนไม่ได้แปลกใจกับข่าวนั้น "รู้แล้ว" เขาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนหันกลับมามองม่านฟ้า "เราต้องไป" ชายหนุ่มเดินเข้ามา ช้อนตัวเธอขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง แม้บาดแผลที่ท้องของเธอจะทำให้เขาต้องระวังเป็นพิเศษ ม่านฟ้าพยายามดิ้น "ปล่อยฉัน" "ฉันเดินเองได้" "ไม่ได้" ธีโอตอบทันที "แผลคุณยังเปิดอยู่" "คุณไม่มีแรง" "แต่..." "เชื่อผมสักครั้ง" คำพูดนั้นทำให้ม่านฟ้านิ่งไป เชื่อเขา... เธอเคยเชื่อมาตลอด จนชีวิตพังไม่เหลือชิ้นดี แต่ในเวลานี้ หากเธอไม่ยอมไป บางทีเธออาจไม่มีโอกาสได้รู้ความจริงเลย ธีโออุ้มเธอออกจากห้อง ภีมเดินนำหน้า เสียงไซเรนดังไปทั่วโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่และผู้ป่วยวิ่งหนีกันอย่างโกลาหล ทั่วทั้งชั้นเต็มไปด้วยควัน และกลิ่นดินปืน ทันใดนั้น ม่านฟ้าสังเกตเห็นบางอย่าง ที่ข้อมือของภีม นาฬิกาเรือนสีเงิน... เธอจำมันได้ ในวินาทีก่อนตกบันได มือที่ผลักเธอ สวมนาฬิกาแบบเดียวกัน ม่านฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรง เธอรีบหันไปมองภีมอีกครั้ง ใช่... ไม่มีทางผิด มันคือเรือนเดียวกัน เธอกำแขนเสื้อของธีโอแน่น ก่อนกระซิบด้วยเสียงสั่น "ธีโอ..." "ฉันจำได้แล้ว..." "คนที่ผลักฉัน..." "เขาใส่นาฬิกาแบบเดียวกับภีม..." ธีโอหยุดเดินทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างที่ม่านฟ้าไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มค่อย ๆ หันไปมองภีมที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ดวงตาคมเย็นเยียบลงในพริบตา ... ตอนที่ 1 ความตายของม่านฟ้า P2/2A ธีโอหยุดเดินทันที ดวงตาคมที่เคยสงบนิ่ง กลับเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น เขาค่อย ๆ เงยหน้ามองภีม หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยที่ติดตามเขามานานหลายปี "...ภีม" เสียงเรียบของธีโอดังขึ้น แต่กลับกดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ ภีมหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับมา "ครับ...คุณธีโอ" "ถอดนาฬิกาออก" คำสั่งนั้น ทำให้ทั้งทางเดินตกอยู่ในความเงียบ ม่านฟ้ามองธีโอสลับกับภีม เธอเห็นสีหน้าของภีมเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที แม้เขาจะรีบกลับมายิ้มเหมือนเดิม แต่สายตาคู่นั้น... กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ทำไมครับ" ภีมหัวเราะแห้ง ๆ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะครับ" "ผมบอกให้ถอด" ธีโอก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ปืนในมือยังลดลง แต่ทุกคนรู้ดี หากภีมขยับผิดเพียงนิดเดียว เขาจะเหนี่ยวไกทันที ม่านฟ้ากำชายเสื้อของธีโอแน่น หัวใจของเธอสั่นไม่หยุด หรือว่า... เธอจำไม่ผิดจริง ๆ ภีมค่อย ๆ ยกมือขึ้น ก่อนปลดนาฬิกาออกจากข้อมือ มันเป็นนาฬิกาสีเงินธรรมดา แต่เมื่อธีโอพลิกดูด้านหลัง กลับมีรอยขีดเป็นรูปดาวห้าแฉก ม่านฟ้าเบิกตากว้าง "ใช่..." เธอพึมพำ "ฉันเห็นรอยนี้..." "ก่อนตกบันได" ภีมรีบส่ายหน้า "คุณม่านฟ้าครับ" "คุณอาจจำผิด" "ตอนนั้นทุกอย่างชุลมุน" "ผมกำลังช่วยคุณ" "โกหก" ม่านฟ้าพูดทันที น้ำเสียงของเธอสั่น แต่หนักแน่น "ฉันจำได้" "มือที่ผลักฉัน" "ใส่นาฬิกาเรือนนี้" ภีมเงียบไป สีหน้าของเขาเริ่มซีดลง แต่สิ่งที่ทำให้ม่านฟ้าตกใจยิ่งกว่า คือธีโอไม่ได้แสดงความตกใจเลย ราวกับ... เขารู้อยู่แล้ว "คุณรู้ใช่ไหม" ม่านฟ้าหันไปถามสามี ธีโอหลับตาลงช้า ๆ ก่อนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา "...ผมกำลังสืบ" คำตอบนั้น เหมือนมีค้อนหนักฟาดลงกลางหัวใจของม่านฟ้า "คุณรู้..." "แต่คุณไม่บอกฉัน" "ผมยังไม่มีหลักฐาน" "แล้วลูกของเราล่ะ!" น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง "ลูกตายแล้วนะธีโอ" "คุณยังจะรอหลักฐานอะไรอีก" ธีโอกำหมัดแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน เหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเอง "ผมสัญญา" "ผมจะจับคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" "ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต" ม่านฟ้าหัวเราะทั้งน้ำตา "ชีวิต?" "คุณคิดว่าชีวิตของใคร" "ของฉันหมดไปแล้ว" "ของลูกก็หมดไปแล้ว" "เหลือแต่คุณ..." "...กับความลับของคุณ" ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ปัง! กระสุนพุ่งทะลุกระจกด้านข้าง ภีมรีบผลักธีโอหลบ แต่ในจังหวะเดียวกัน ชายชุดดำหลายคนก็วิ่งกรูเข้ามาจากปลายทางเดิน "คุณธีโอ!" ภีมตะโกน "พวกมันมาอีกแล้ว!" ธีโอดึงม่านฟ้าเข้าหาตัว ก่อนหันปืนไปยังศัตรู แต่ยังไม่ทันเหนี่ยวไก... เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "หยุดยิง!" ทุกคนหันไปพร้อมกัน ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือด กำลังวิ่งตรงเข้ามา "ม่านฟ้า!" ม่านฟ้าเบิกตากว้าง "...อชิ?" ตอนที่ 1 ความตายของม่านฟ้า "...อชิ?" ม่านฟ้ามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตกใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปื้อนเลือดหลายแห่ง ใบหน้าซีดเซียว หายใจหอบรุนแรงราวกับวิ่งฝ่าความโกลาหลมาทั้งอาคาร ทันทีที่เห็นม่านฟ้า อชิก็รีบพุ่งเข้ามา "ม่านฟ้า!" "คุณเป็นอะไรไหม" เขาทรุดลงข้างรถเข็น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยความเป็นห่วง "ผมรีบมา..." "ทันทีที่รู้ข่าว" ม่านฟ้ามองหน้าเขา หัวใจที่เคยอบอุ่นทุกครั้งเมื่อเห็นเพื่อนสนิท กลับเต็มไปด้วยความสับสน เพราะภาพเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัว มือของภีม... นาฬิกาสีเงิน... คำสารภาพของธีโอ... ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร ธีโอก็ก้าวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองทันที "ถอย" น้ำเสียงเย็นชา จนแม้แต่อชิยังชะงัก "ธีโอ" "ผมไม่ได้มาหาคุณ" "ผมมาหาม่านฟ้า" ธีโอไม่ตอบ ปืนในมือยังลดไม่ลง สายตาคมจับจ้องอชิไม่ต่างจากกำลังมองศัตรู "คุณรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ชั้นนี้" อชิขมวดคิ้ว "ข่าวออกหมดแล้ว" "ผมถามเจ้าหน้าที่" "ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนรู้" ธีโอตอบทันที "ชั้นนี้ถูกปิดตั้งแต่สิบนาทีแรก" บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลง อชิหัวเราะเบา ๆ "คุณกำลังสงสัยผมเหรอ" "ผมสงสัยทุกคน" ธีโอตอบโดยไม่ลังเล "รวมถึงตัวผมเอง" ม่านฟ้ามองผู้ชายทั้งสอง ไม่เคยเห็นธีโอเป็นแบบนี้มาก่อน เหมือนเขาไม่ไว้ใจใครเลย แม้แต่คนที่ควรเป็นฝ่ายเดียวกัน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของภีมดังขึ้น ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ภีมรีบกดตัดสาย เร็วเกินไป แต่ธีโอกลับเห็นชื่อบนหน้าจอทัน ชายหนุ่มแย่งโทรศัพท์มา ก่อนกดเปิด ข้อความล่าสุดเด้งขึ้นทันที > "เป้าหมายยังมีชีวิตอยู่หรือไม่" ทั้งทางเดินเงียบกริบ ม่านฟ้ารู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ ธีโอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาหันไปมองภีม "อธิบาย" ภีมหน้าซีด "คุณธีโอ..." "ผม..." ยังไม่ทันพูดจบ เสียงปืนก็ดังขึ้น ปัง! กระสุนพุ่งมาจากปลายทางเดิน เจาะเข้าที่หน้าอกของภีมเต็มแรง "อึก..." เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา ร่างใหญ่ล้มลงกับพื้น ม่านฟ้ากรีดร้อง "ภีม!" ภีมไอเป็นเลือด ก่อนคว้าชายกางเกงของธีโอไว้แน่น ริมฝีปากสั่น พยายามพูดบางอย่าง "ระ..." "ระวัง..." "คน..." เสียงของเขาขาดห้วง ดวงตาเบิกค้าง ก่อนมือจะค่อย ๆ คลายออก เขาสิ้นใจต่อหน้าทุกคน ม่านฟ้าตัวสั่น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป คนที่เธอเพิ่งสงสัย กลับถูกฆ่าปิดปากในเสี้ยววินาที ธีโอหันปืนไปยังต้นทางของกระสุนทันที แต่คนร้ายหายไปแล้ว เหลือเพียงปลอกกระสุนหนึ่งปลอกตกอยู่บนพื้น ชายหนุ่มก้มลงเก็บ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป "เป็นไปไม่ได้..." ม่านฟ้ามองตาม บนปลอกกระสุน มีสัญลักษณ์รูปดาวห้าแฉก สัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่หลังนาฬิกาของภีม ธีโอกำปลอกกระสุนแน่น ก่อนเอ่ยออกมาช้า ๆ "...พวกมันเริ่มลงมือแล้ว" ม่านฟ้าขมวดคิ้ว "พวกมันคือใคร" ธีโอเงยหน้าขึ้น แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงระเบิดก็ดังสนั่นอีกครั้งจากชั้นล่าง ตูม! ทั้งอาคารสั่นสะเทือน ไฟดับลงทั้งหมด เหลือเพียงแสงฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะ ในความมืดนั้น... ม่านฟ้ารู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเธออยู่ และเกมแห่งความตาย... เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น จบตอนที่ 1 ❤️

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more