คอนโดของริตา...
“ติ๊งต่อง...”
เสียงกริ่งประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้อง
ริตาเดินไปเปิดประตู เห็นใบหน้าของชายที่เธอทั้งรักและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
“พี่ปรินทร์... มีอะไรคะ”
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตานิ่งลึก
“พี่มาหาเมียพี่... จำเป็นต้องมีธุระด้วยเหรอ”
ริตาสูดลมหายใจลึก พยายามข่มความสั่นในใจ
“ริตาอยากคุยกับพี่... เรื่องทุกอย่างระหว่างเรา ขอเถอะค่ะ ขอคุยกันดี ๆ ไม่ทะเลาะ เพราะถ้าความสัมพันธ์ของเรามันไปต่อไม่ได้... เราจะได้จบ มันจะได้ไม่มีใครต้องเจ็บไปมากกว่านี้”
“ริตาพูดอะไรแบบนั้น”
เสียงเขาเข้มขึ้น
“ริตาคือของพี่... และพี่ไม่ยอมให้ริตาไปจากพี่แน่นอน”
“แต่การที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ โดยที่ไม่มีคำตอบชัดเจน มันทรมานนะคะ”
เธอเอ่ยทั้งน้ำตา
“ริตาเองก็ไม่ชอบความสัมพันธ์ที่คลุมเครือแบบนี้”
ชายหนุ่มหลบตา
“วันนี้พี่เหนื่อยมาก... อย่าชวนทะเลาะได้ไหม”
“พี่ก็เป็นแบบนี้ทุกที...” เส
