“หาเงินค่ารักษาแม่คุณมาคืนผม แล้วผมจะปล่อยคุณไป”
ริตาชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง เธอมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
เขา... ใช้เรื่องแม่มาบีบเธอได้อย่างไร หัวใจเธอร่วงวูบ ราวกับมีใครมาบีบจนแทบขาดลมหายใจ
“พี่ปรินทร์...” เสียงเธอสั่นพร่า
“พี่พูดแบบนี้...หมายความว่ายังไงคะ?”
“ก็แปลตรงตัว” เขาตอบอย่างเยือกเย็น ดวงตาคมที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยน บัดนี้มีเพียงเงาของความแค้นสะท้อนอยู่ในนั้น
“คุณอยากมีอิสระไม่ใช่เหรอ งั้นก็จ่ายคืนให้ครบ แล้วไปซะ”
ริตายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอรู้ดีว่าเขากำลังบีบให้เธอจนมุม
เขารู้ดี — ว่าเธอไม่มีทางหาเงินก้อนนั้นมาคืนได้ในตอนนี้
ค่าสินสอดที่เขาให้ แม้จะมากมหาศาล แต่ริตาเอาไปลงทุนซื้อหุ้นและที่ดินไว้ทั้งหมด เศรษฐกิจแบบนี้... ไม่มีใครซื้อ ไม่มีใครช่วย
หนทางเดียวที่จะได้อิสระ คือ
“ต้องขายหัวใจของตัวเองให้เจ็บกว่านี้อีก”
“พี่บีบริตาเหรอคะ...”
เ
